معاد استدلالى - صفر علیپور و ابراهیم زاده - الصفحة ٧٣

ب- پارتى:
قيامت جاى وساطت و شفاعت بى‌مورد نيست. يهود عقيده داشتند كه چون نياكانشان پيامبرند در آخرت از عذاب معاف خواهند بود. قرآن مى‌فرمايد:
«لا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ» «١» از او شفاعتى پذيرفته نمى‌شود آرى، شفاعتى كه به معناى پارتى بازى باشد در قيامت نيست، يعنى كسى به حساب رفاقت و خويشاوندى نمى‌تواند واسطه‌اى براى شفاعت پيدا كند. اما شفاعت به معناى وساطت انبيا و اولياى خدا و ملائكه و مؤمنان براى كسانى كه ايمان داشته و عمل صالح انجام داده‌اند به اذن خدا و رضايت او وجود خواهد داشت، در اين صورت رعايت خويشاوندى و رفاقت مبناى اين وساطت‌نيست، بلكه معيارهاى‌الهى ملاك اين شفاعت است.
ج- عذر خواهى:
گاهى معذرت خواهى مى‌تواند وسيله نجات باشد، ولى در قيامت چنين نيست.
«لا يَنْفَعُ الَّذينَ ظَلَمُوا مَعْذِرَتُهُمْ» «٢» كسانى كه ستم كرده‌اند؛ عذر آوردنشان سودى ندارد.
د- پيوندها:
«فَاذا نُفِخَ فِى الصُّورِ فَلا انْسابَ بَيْنَهُمْ وَ لا يَتَسائَلُونَ» «٣» پس زمانى كه در صور دميده شود، نَسَبها از ميان برداشته مى‌شود (تأثير خويشاوندى در رفع نيازمنديها از بين مى‌رود) و از يكديگر سؤال (كمك خواستن براى جلب منافع يا دفع ضرر) نمى‌كنند.