و اما سعادتمندان در بهشت بطور دائم، تا آسمان و زمين برپاست باقى مى‌مانند مگر آنچه خداى تو بخواهد كه اين بخششى قطع نشدنى است.
ممكن است اين سؤال پيش آيد كه (اگر خلود مراد است پس) معناى تقييد به «ما دامَتِ السَّمواتُ وَ الْارْضُ» چيست؟
در جواب به وجهى كه مرحوم علامه طباطبايى بيان كرده بسنده مى‌كنيم:
«و اگر در آيه مورد بحث؛ بقاى بهشت و دوزخ و اهل آن دو را به مدّت بقاى آسمان و زمين محدود كرده از اين جهت است كه معناى اين دو اسم از حيث آسمان و زمين بودن هيچ وقت از بين نمى‌رود، آن كه از بين مى‌رود يك نوع آسمان و زمين است و آن آسمان و زمين دنيايى است كه اين نظام مشهود را دارد و اما آسمانها و زمينى كه مثلًا بهشت در آنهاست و به نور پروردگار روشن مى‌شود به هيچ وجه از بين نمى‌رود و خلاصه جهان، همواره آسمانها و زمينى دارد. چيزى كه هست در آخرت، نظام دنيايى‌اش را از دست مى‌دهد» «١» دعوت به بهشت جاودان‌ جاودانگى در بهشت و هميشه در جوار رحمت الهى بودن يكى از نعمتها و الطاف بزرگ الهى است و باعث آرامش خاطر، خرسندى و تشويق انسان به انتخاب راه سعادت و هدايت مى‌شود.
خداى متعال در آيات بسيارى اين نعمت بزرگ را گوشزد كرده و همه را براى رسيدن به آن دعوت نموده است:
«وَ بَشِّرِ الَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرى‌ مِنْ تَحْتِهَا الْانْهارُ ... وَ هُمْ فيها خالِدُونَ» «٢» و كسانى را كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند به بهشتهايى كه از زير آنها جويها روان است، مژده بده ... و آنان هميشه در آن بسر مى‌برند.