معاد استدلالى - صفر علیپور و ابراهیم زاده - الصفحة ١١٩

٢- اگر مؤمن گناهكار از آتش خارج نشود، لازم مى‌آيد (بطور مثال) كسى كه در تمام عمرش با انواع واجبات و مستحبات، خداوند را عبادت كرده، ولى در آخر عمرش يك معصيت انجام داده، با اينكه ايمانش باقى است مثل كسى باشد كه تمام عمرش را مشرك بوده و هميشه در عذاب باشد و اين قبيح و محال است. «١» طبق روايات، عده‌اى از اهل توحيد به سبب شفاعت امامان معصوم (ع) از آتش رهايى يافته، وارد بهشت مى‌شوند. از امام باقر (ع) چنين نقل شده است:
«انَّ قَوْماً يُحْرَقُونَ فِى النَّارِ حَتَّى اذا صارُوا حِمَماً ادْرَكَتْهُمُ الشَّفاعَةُ قالَ: فَيَنْطَلِقُ بِهِمْ الى‌ نَهْرٍ مِنْ رَشَحِ اهْلِ الْجَنَّةِ فَيَغْتَسِلُونَ فيهِ فَتَنْبُتُ لُحُومُهُمْ وَ دِمائُهُمْ وَ تَذْهَبُ عَنْهُمْ قَشَفُ النَّارِ وَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ فَيُسَمُّونَ «الْجَهَنَّمِيُّونَ» فَيُنادُونَ بِاجْمَعِهِمْ الَّلهُمَّ اذْهِبْ عَنَّا هذَا الْاسْمَ قالَ فَيَذْهَبُ عَنْهُمْ ...» «٢» همانا گروهى در آتش سوزانده مى‌شوند تا همچون زغال شوند؛ آنگاه شفاعت به ايشان مى‌رسد. پس ايشان را به سوى نهرى كه از ترشّحات بدن اهل بهشت خارج مى‌شود مى‌برند و در آن شسته مى‌شوند. پس از آن گوشت و خون آنها مى‌رويد و پليدى پوست و بدى شكل و حال آنها برطرف مى‌شود و داخل بهشت مى‌شوند، ايشان را «جهنميّون» مى‌خوانند پس همگى آنها ندا مى‌دهند: بار الها اين اسم را از ما بردار پس آن اسم از ايشان برداشته مى‌شود.
در حديث ديگرى آمده است كه امام رضا (ع) براى مأمون چنين نوشت:
«همانا خداوند مؤمنى را كه به او وعده بهشت داده، داخل آتش نمى‌كند و كافرى را كه به او وعده آتش و خلود در آن را داده از آتش خارج نمى‌كند، گناهكاران از اهل توحيد، داخل آتش مى‌شوند و از آن خارج مى‌گردند و شفاعت براى ايشان نافذ است.» «٣» كسانى كه اعمال شايسته داشته‌اند، ولى به خاطر ارتكاب گناهانِ زياد به جهنم مى‌روند، پس از مدتى عذاب و شكنجه، بر اثر عفو الهى از جهنّم رهايى مى‌يابند و براى هميشه از نعمتهاى بهشت بهره‌مند مى‌گردند.