درس دوازدهم: شفاعت‌ حقيقت شفاعت‌ مسأله شفاعت در قيامت را قرآن در بيش از بيست آيه مطرح كرده و احاديث فراوانى توسط شيعه و سنى نقل شده كه مرحوم علّامه مجلسى (حدود ٢٥ صفحه) هشتاد و شش روايت را در بحارالانوار ذكر كرده است. «١» اين مسأله مورد اتفاق علماى اسلام از شيعه و اهل تسنن است و از اصول قطعى اسلام مى‌باشد.
حقيقت شفاعت اولياى الهى براى گنهكاران، اين است كه مقربان درگاه خداوند از آن جهت كه موقعيتى در پيشگاه با عظمت او دارند، مى‌توانند بر طبق شرايطى براى گنهكاران وساطت كنند و از خداوند متعال بخواهند تا از گناه آنان چشم پوشى كند.
شفاعت، در واقع از آن خداست، ولى اگر عده‌اى تحت شرايطى- كه مهمترين آنها اذن خداوند است- در مورد افرادى كه از نظر اعتقاد مورد رضايت خداوند باشند، شفاعت كنند، شفاعت آنها پذيرفته مى‌شود.
قرآن از يكسو مى‌فرمايد:
«قُلْ للَّهِ الشَّفاعَةُ جَميعاً» «٢» بگو تمامى شفاعت از آن خداست.
از سوى ديگر بطور آشكار، شفاعت غير خدا را در محكمه الهى به عنوان يك اصل قطعى مى‌پذيرد، به شرط اينكه به اذن خدا باشد به نمونه‌هايى از آيات توجه كنيد: