معاد استدلالى - صفر علیپور و ابراهیم زاده - الصفحة ١٠٠

را عمل مى‌كردند جزا داده نمى‌شوند، «١» مى‌فرمايد:
«انَّ اصْحابَ‌الْجَنَّةِالْيَوْمَ فى‌ شُغُلٍ فاكِهُونَ هُمْ وَ ازْواجُهُمْ فى‌ ظِلالٍ عَلَى‌الْارائِكِ مُتَّكِئُونَ لَهُمْ فيها فاكِهَةٌ وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحيمٍ» «٢» بهشتيان، امروز به نعمتهاى خدا مشغول و مسرورند (و از هر انديشه ناراحت كننده بركنار) آنها و همسرانشان در سايه‌هاى (قصرها و درختان بهشتى) بر تختها تكيه كرده‌اند. براى آنها در بهشت ميوه (بسيار لذت بخش) و هر چه بخواهند خواهد بود. براى آنها فرشتگان از خداى مهربان سلام رسانند.
همانگونه كه ملاحظه مى‌شود اين آيات همچون آيه ذكر شده، بهشتيان را غرق در مواهب مادّى و معنوى معرفى مى‌كند و دسته‌اى از لذتهاى مادى و معنوى را بر شمرده امّا مهمتر و لذتبخش‌تر از همه موهبت معنوى است كه در آيه آخر، به آن اشاره شده كه همان سلام و تحيت از ناحيه رحيم است كه مملوّ از محبت است؛ ندايى است كه بهشتيان را غرق در معنويت و سرور مى‌كند و چه لذّتى بالاتر از آن! و اينك به بخش ديگرى از لذتهاى معنوى اشاره مى‌شود:
- بهشتيان، با قلبى پاك و دور از هر گونه كدورت زندگى مى‌كنند. قرآن مى‌فرمايد:
«وَ نَزَعْنا ما فى‌ صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ» «٣» آنچه در دلها از كينه و حسد دارند، برمى‌كَنيم (تا در صفا و صميميّت با هم زندگى كنند).
- داراى نفس مطمئنه هستند:
«يا ايَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعى‌ الى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلى‌ فى‌ عِبادى‌ وَادْخُلى‌ جَنَّتى‌» «٤» تو اى روح آرام يافته، به سوى پروردگارت بازگرد در حالى كه هم تو از او خشنودى و هم او از تو خشنود است. پس داخل شو در بندگانم و در بهشتم وارد شو!