گناهان مظلوم و افزودن آن به گناهان ظالم؛ تنها آن دسته از ظالمانى نجات مى‌يابند كه مظلوم از حق خود در مورد آنان چشم پوشد.» «١» ٧) رضايت به گناه يا كار نيك ديگران. اگر ديگران گناه كنند و كسى به انجام آن گناه رضايت دهد، او هم مورد عقاب و مؤاخذه الهى قرار خواهد گرفت. در اين مورد شواهدى از آيات و روايات وجود دارد كه در ذيل مى‌آوريم:
الف- حضرت اميرمؤمنان على (ع) مى‌فرمايد:
«الرَّاضى‌ بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فيهِ مَعَهُمْ، وَ عَلى‌ كُلِّ داخِلٍ فى‌ باطِلٍ إِثْمانِ: إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ الرِّضا بِهِ» «٢» راضى به كار گروهى مانند (كسى است كه) داخل در آن كار با آنان است، و بر هر داخل شونده در باطل دو گناه است. گناه انجام آن، و گناه رضايت (قلبى) به آن كار باطل.
ب- خداوند به يهوديان زمان رسول خدا (ص) خطاب كرده، فرمود:
«فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ» «٣» چرا شما پيامبران پيشين (همچون يحيى و زكريا (ع)) را كشتيد؟
در حالى كه مى‌دانيم فاصله زمانى ميان قاتلان آن پيامبران با يهوديان زمان رسول‌خدا (ص) زياد بوده است. پس از قرنها، نسلهاى آنان مورد سؤال قرار مى‌گيرند، زيرا نسبت به رفتار پدران خود راضى بودند؛ خداوند آن نسل را نيز مورد سرزنش قرار مى‌دهد، تا آنجا كه پيامبر كشى را به آنان نيز نسبت مى‌دهد كه چرا پيامبران را كشتيد؟! و در قيامت نيز بايد پاسخ رضايت به اين كار را بدهند.
ج- يك نفر شتر حضرت صالح پيامبر (ع) «٤» را از بين برد، ولى خداوند در قرآن كشتن آن را به همه مخالفان آن حضرت نسبت داده است. «فَعَقَروُها» «٥» آن (شتر) را پى كردند؛ اين‌