معاد استدلالى - صفر علیپور و ابراهیم زاده - الصفحة ٦٢

مى‌كنيم، و مجرمان را (همچون شتران تشنه كه به سوى آبگاه رانده مى‌شوند) به سوى جهنم مى‌رانيم.
«وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى‌ وُجُوهِهِمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمّاً مَاْويهُمْ جَهَنَّمُ» «١» و روز قيامت، آنها را بر صورتهايشان محشور مى‌كنيم، در حالى كه نابينا و گنگ و كرند، و جايگاهشان دوزخ است.
«يَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّورِ وَ نَحْشُرُ الُمجْرِمينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً» «٢» روزى كه در «صور» دميده مى‌شود؛ و مجرمان را با بدنهاى كبود، در آن روز جمع ميكنيم.
دسته ديگر آياتى است كه در آنها مسأله حشر مجرمان در صحراى قيامت بدون ذكر كلمه حشر آمده است، كه اين گونه آيات خود به چند دسته تقسيم مى‌شوند و هر يك از زاويه‌اى خاص به حشر مجرمان و چگونگى آن پرداخته است.
برخى از اين آيات عبارتند از:
«يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْاجْداثِ سِراعاً كَانَّهُمْ الى‌ نُصُبٍ يُوفِضُونَ خاشِعَةً ابْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذى‌ كانُوا يُوعَدُونَ» «٣» همان روز كه از قبرها بسرعت خارج مى‌شوند، گويى به سوى علامتهايى مى‌دوند در حالى كه چشمهايشان از شرم و وحشت به زير افتاده و پرده‌اى از ذلت و خوارى آنها را پوشانده است! اين همان روزى است كه به آنها وعده داده مى‌شد! «يُعْرَفُ الُمجْرِمُونَ بِسيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصى‌ وَ الْاقْدامِ» «٤» مجرمان از چهره‌هايشان شناخته مى‌شوند؛ و آنگاه آنها را از موهاى پيش سر، و پاهايشان مى‌گيرند (و به دوزخ مى‌افكنند)! «... وَ كانَ يَوْماً عَلَى الْكافِرينَ عَسيراً وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى يَدَيْهِ يَقُولُ يا