مبتلا شده‌اند و به عبارت ديگر از جمله مستضعفان محسوب مى‌شوند، ممكن است مورد لطف الهى قرار گيرند البته به درجات متفاوتى كه دارند، در عذاب جهنم قرار مى‌گيرند و پس از مدّتها ممكن است مورد عفو الهى قرار گيرند.
«وَ اخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِامْرِ اللَّهِ امَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ امَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ» «١» دسته‌اى ديگر اميدوار امر خدا هستند، يا آنان را عذاب مى‌كند و يا مور عفو قرار مى‌دهد.
امام محمد باقر (ع) درباره دشمنان على (ع) فرمود:
«... انَّ اعْداءَ عَلىٍّ هُمُ الْخالِدُونَ فِى النَّارِ لا تُدْرِكُهُمُ الشَّفاعَةُ» «٢» همانا دشمنان على (ع) بطور دائم در آتش هستند شفاعت شامل حالشان نمى‌شود.
مؤمن گناهكار اعتقاد بيشترعلماى‌شيعه كه برخاسته‌از قرآن، سنّت و عقل‌مى‌باشد، اين‌است‌كه سرانجام در قيامت، عذاب گناهكاران، از شيعيان گنهكار و مستضعفان اهل سنت «٣» برداشته مى‌شود.
مرحوم علامه حلّى در شرح تجريد (به بيان علامه مجلسى) پس از آنكه مى‌گويد كافر هميشه در عذاب است، دو دليل براى خروج مؤمن از آتش، بيان مى‌كند:
١- مؤمن به سبب ايمانش مستحق ثواب است، زيرا خداوند مى‌فرمايد:
«فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ» «٤» هر كس به اندازه ذره‌اى، كار نيك انجام دهد، آن را مى‌بيند.
و ايمان بزرگترين كار خير است و بنا به اجماع فقها، نمى‌شود ثواب، مقدم بر عقاب باشد، زيرا ثوابش دائمى است. پس اول عقاب مى‌شود، سپس به صورت جاويد در بهشت به سر مى‌برد.