و اين حقيقت از نظر قرآن حتمى است كه شفاعت شامل مشركان و كافران نمى‌شود، و ايمان شرط لازم براى شامل شدن شفاعت است؛ امّا تمام شرايط در بر گيرندگى شفاعت بجز مقدارى كه در روايات آمده است به صورت قطعى مشخص نشده است.
رسول خدا (ص) فرمود:
«شَفاعَتى‌ نائِلَةٌ انْ شاءَ اللَّهُ مَنْ ماتَ وَ لا يُشْرِكْ بِاللَّهِ شَيْئاً» «١» شفاعت من به خواست خدا به كسانى مى‌رسد كه مشرك از دنيا نروند.
٣- سبك شمردن نماز حضرت امام جعفر صادق (ع) خطاب به يكى از فرزندانش فرمود:
«پسرم كسى كه نماز را سبك بشمارد مشمول شفاعت ما نيست.» «٢» ٤- تكذيب شفاعت پيامبران‌ حضرت على (ع) فرمود:
«كسى كه شفاعت پيامبران را تكذيب كند از شفاعت محروم ماند.» «٣» ٥- اذيّت كننده خاندان پيامبر (ص)
رسول گرامى اسلام (ص) فرمود:
«سوگند به خدا كسى كه فرزندان (اهل بيت) مرا اذيت كرده باشد، شفاعت نمى‌شود.» «٤» ٦- سلطان ستمگر و خيانت كننده در دين‌ رسول خدا (ص) فرمود:
«دو كس به شفاعتم نمى‌رسند، سلطان ستمگر و غاصب، و خيانتگر در دين، كه به سبب بدعت از دين خارج شده است.» «٥»