معاد استدلالى - صفر علیپور و ابراهیم زاده - الصفحة ١٢٤

«فَلا يُجْزَى الَّذينَ عَمِلُوا السَّيِّئات الَّا ما كانوُا يَعْمَلُونَ» «١» به آنهايى كه اعمال بد انجام دادند، جزايى جز اعمالشان داده نمى‌شود.
بعلاوه اقتضاى بعضى از گناهان خلود در آتش است. بطور مثال قرآن مى‌فرمايد:
«وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزائُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ اعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظيماً» «٢» هر كسى مؤمنى را بطور عمد بكشد، كيفر او جهنّم است و براى هميشه در آن خواهد ماند و مورد غضب و لعنت خداست و عذاب عظيمى براى او آماده ساخته است.
همچنين اگر كسى مرتكب گناه كبيره گردد اما پشيمان نشود و مُصرّ بر گناه و نافرمانى خدا به حدّى كه ارتكاب آن گناه برايش ملكه شود كه ترك آن برايش ميسّر نباشد، چنين كسى مستحق كيفرى هميشگى خواهد بود. «٣» زيرا بنابر آنچه در روايات آمده استمرار بر گناه و تصميم بر ادامه آن بگونه‌اى كه سيره عملى شخص گناهكار گردد و تا زمانى كه حيات دارد به گناه خود ادامه دهد، كيفر متناسب براى چنين فردى، عذاب سخت و هميشگى است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
«انَّما خُلِّدَ اهْلُ النَّارِ فِى النَّارِ لِأَنَّ نِيَّاتَهُمْ كانَتْ فِى الدُّنْيا لَوْ خُلِّدُوا فيها أَنْ يَعْصُوااللَّهَ ابَداً وَ انَّما خُلِّدَ اهْلُ الْجَنَّةِ فِى الْجَنَّةِ لِأَنَّ نِيَّاتَهُمْ كانَتْ فِى الدُّنْيا لَوْ بَقَوْا أَنْ يُطيعُوا اللَّهَ ابَداً» «٤» علّت هميشه بودن دوزخيان در جهنم اين است كه نيّت و تصميم آنها اين بوده كه اگر جاودانه در دنيا بمانند خدا را نافرمانى خواهند كرد و سبب هميشه بودن بهشتيان در بهشت اين است كه تصميم آنها اين بوده كه اگر جاودانه در دنيا بمانند خداوند را اطاعت خواهند كرد.