خلاصه‌ خلود يعنى بقاى هميشگى. آيات و روايات بيانگر اين است كه افراد با ايمان در بهشت و افراد كافر در جهنّم، جاودانه خواهند بود.
در بعضى از آيات چنين آمده است تا زمانى كه آسمان و زمين برپاست بهشت و جهنّم باقى است و مراد از آن، آسمان و زمين قيامت است كه براى هميشه باقى است نه آسمان و زمين دنيا كه فناپذير است.
خداى متعال در آيات بسيارى ملاك سعادت را ايمان حقيقى و عمل صالح دانسته و انسان را به بهشت جاودان دعوت و تشويق نموده است و از نافرمانى، تجاوز و خلود در آتش مى‌ترساند.
كافران، منكران ولايت معصومان از روى علم و عمد و دشمنان على (ع) براى هميشه در جهنّم خواهند ماند.
بعضى از مؤمنان گناهكار به خاطر ايمان به خدا و اقرار به وحدانيّت او، پس از تحمل كيفر براى هميشه به بهشت داخل مى‌شوند.
پرسش‌ ١- خلود را معنا نموده و بيان كنيد جاودانگان در بهشت و جهنّم كيانند؟
٢- آيا آسمان و زمين قيامت غير از آسمان و زمين دنيايى است و آيا نابود شدنى است؟ توضيح دهيد.
٣- ملاك سعادت انسان چيست؟
٤- چند گروه در جهنّم براى هميشه باقى هستند؟
٥- دلايل مرحوم علامه حلّى را در مورد رهايى و خروج مؤمن گناهكار از آتش، به اختصار بيان كنيد.