«وَالَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ اوُلئِكَ اصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فيها خالِدُونَ» «١» كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند، اهل بهشتند و هميشه در آن به سر مى‌برند.
اين آيه، ملاك سعادت را، تنها و تنها حقيقت ايمان و عمل صالح بيان كرده، نه صرف ادعا. «٢» همچنين، در آيه ديگرى اطاعت خدا و رسولش را سبب داخل شدن در بهشت قرار داده و آن را رستگارى بزرگ دانسته است:
«وَ مَنْ ي معاد استدلالى ١٢٠ مؤمن گناهكار ص : ١١٨ ُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرى‌ مِنْ تَحْتِهَا الْانْهارُ خالِدينَ فيها وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ» «٣» هر كسى خدا و پيامبرش را اطاعت كند او را به بهشتهايى كه در زير آن جويها روان است داخل مى‌كند و هميشه در بهشت خواهند بود و اين رستگارى بزرگى است.
تشويق و تحذير همان گونه كه اشاره شد خداى سبحان در آيات زيادى انسان را به بهشت جاودان تشويق نموده است كه مصيبت هولناك خلود در آتش جهنّم، در مقابل آن قرار مى‌گيرد و خداوند همه را به خوف و ترس جدى از آن، هشدار داده و از عذاب سخت آن مى‌ترساند:
«وَعَدَ اللَّهُ الْمُنافِقينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَالْكُفَّارَ نارَ جَهَنَّمَ خالِدينَ فيها» «٤» خداوند، زنان و مردان منافق و كافر را وعده آتش جهنّم داده، در حالى كه هميشه در آن خواهند بود.
خداوند حكيم، انسان را از نافرمانى خدا و رسولش و تجاوز از حدود الهى، به وسيله خلود در آتش جهنّم ترسانده و مى‌فرمايد: