درس پانزدهم:: خلود (١)
مسأله خلود، در مباحث معاد از اهميت ويژه‌اى، در زمينه هدايت و سعادت انسان برخوردار است.
خلود به معناى بقاى هميشگى و ثبات است. «١» از آيات و روايات بخوبى استفاده مى‌شود كه افراد با ايمان به صورت جاودان در بهشت خواهند ماند و بعضى از افراد گناهكار كه وجود آنها غرق در كفر، انكار، گناه و تجاوز است براى هميشه در عذاب جهنّم مى‌مانند. از شصت و نُه بار مسأله خلود در قرآن، بيست و هفت مورد آن درباره خلود در دوزخ است. علاوه بر اين، گاهى با عبارات ديگرى جاودانگى پاداش و كيفر، مشخص شده و مورد تأكيد قرار گرفته است. «٢» بطور مثال، قرآن درباره شقاوتمندان و سعادتمندان مى‌فرمايد:
«فَامَّا الَّذينَ شَقُوا فَفِى النَّارِ لَهُمْ فيها زَفيرٌ و شَهيقٌ خالِدينَ فيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْارْضُ» «٣» پس كسانى كه شقاوت ورزيدند براى ايشان، در آتش، ناله و فرياد است، تا زمانى كه آسمان و زمين برپاست در جهنّم باقى مى‌مانند.
«وَ امَّا الَّذينَ سُعِدُوا فَفِى الْجَنَّةِ خالِدينَ فيها ما دامَتِ السَّمواتُ وَ الْارْضُ الَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءًا غَيْرَ مَجْذُوذٍ» «٤»