عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج3) - سنگری، محمدرضا - الصفحة ١٦٦ - ٤-١ عرفان و شيفتگى عارفانه
نوعى يگانگى در تجسّم جبهه و كربلا مىرسند و براى هر حادثه الگويى از كربلا مىجويند.در اين سرودهها،هم رنگى از اندوه و سوگ،هم نشانى از حماسه و هم پيامها و عرفان كربلا را مىتوان يافت.
جز اينهمه،در شعر دفاع مقدّس،نام و ياد چهرههاى كربلا واصحاب اباعبداللّه با نام رزمندگان هشتسال دفاع مقدّس پيوند مىيابد:
خيابان هاشمى
خيابان صفهاى بلند عاشورا
خيابان قاسمها،عبّاسها،على اكبرها [١]
^^^ گمونم باز اين جا كربلا شد هنو قاسم نيومد اكبرم رفت [٢]
^^^ مىخروشد در من آواى حسين جان من مشحون صهباى حسين
چون حسينم كشته اىجانانپرست از دو عالم جرعهاى وصلم بس است [٣]
نهتنها نام ياران اباعبداللّه كه گاه نام دشمنان و چهرههاى جنايت-پيشۀ كربلا و گاه انتقامگيرندگان خون امام حسين بهويژه مختار ثقفى،در سرودههاى دفاع مقدّس ديده مىشود:
باز سرها به نيزه مىخواهند
خوليان در پناه جوشنها
[١]
[٢]
[٣]