عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج3) - سنگری، محمدرضا - الصفحة ٢١١ - ١ الهامبخشى كربلا در تحمّل مصائب
ناراحت و نگران نشويد،مضطرب نگرديد،ترس و هراس را از خود دور كنيد، شما پيرو پيشوايانى هستيد كه در برابر مصائب و فجايع صبر و استقامت كردند كه آنچه ما امروز مىبينيم نسبت به آن چيزى نيست.پيشوايان بزرگوار ما حوادثى چون روز عاشورا و شب يازدهم محرّم را پشت سر گذاشتهاند و در راه دين خدا يك چنان مصائبى را تحمّل كردهاند.شما امروز چه مىگوييد؟ از چه مىترسيد؟براى چه مضطربيد؟ عيب است براى كسانى كه ادعاى پيروى از حضرت امير(ع) و امام حسين(ع) را دارند،در برابر اين نوع اعمال رسوا و فضاحتآميز دستگاه حاكمه خود را ببازند. [١]
و ٢١ سال بعد،در اوج جنگ تحميلى باز از صبورى اباعبداللّه و پاكبازى او در راه رضاى پروردگار سخن مىگويد تا اين چراغ روشن و مصباح هدايت، فرا راه رزمندگان و امّت اسلامى همچنان روشن و افروخته باقى بماند:
رضاى خدا را در نظر داشته باشيد و خودتان را بندۀ خدا بدانيد كه هرطور پيش بياورد آنطور را راضى هستيد؛همانطورى كه بندگان خالص خدا، اولياى معظّم خدا اينطور بودند.هرچه سيّدالشّهدا به حسب روايت نزديك مىشد [به]ظهر عاشورا و جوانهايش يكىيكى از بين مىرفتند،صورتش افروختهتر مىشد،براى اين كه مىديد روى مقصد دارد مىرود. [٢]
اين سخن امام اشاره به روايت ذيل دارد:
كُلَّمٰا اشْتَدَّ الاَمْرُ يُشْرَقُ لَوْنُهُ(ع) فَقٰالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أُنْظُرُوا لاٰ يُبٰالىٖ بِالْمَوْتِ [٣]
چون صحنۀ كارزار سخت مىشد،رنگ چهرۀ امام(ع)برافروختهتر مىشد.
بعضى از دشمنان به بعضى ديگر گفتند:بنگريد،از مرگ نمىهراسد.
[١]
[٢]
[٣]