عمّه‌ام زينب پرستاريم مى‌كرد، پدرم در خيمه خود از يارانش جدا و گوشه‌اى را اختيار كرده بود؛ حُوىّ (غلام ابى‌ذر) در كنار او و مشغول درست كردن شمشير بوده شنيدم كه اشعار زير را پدرم زمزمه مى‌كرد:
يا دَهْرُافٍّ لَكَ مِنْ خَليلٍ كَمْ لَكَ بِالاشْراقِ وَ الْأَصيلِ‌
مِنْ صاحِبٍ أَوْطالِبٍ قَتيلِ وَالدّهر لا يَقْنَعُ بِالبَديل‌
وَ إنّما الامَرُ إلى الجَليل وَ كلَّ حىٍّ سالِكِ سَبيلى «١»
اى روزگار! اف بر اين دوستى تو، چه بامدادان و شامگاهانى بر تو گذشته است كه ياران و طالبان حق و حقيقت به خون خويش غلطيده‌اند، و به جايگزين هم قناعت نكرده‌اى، و مسلّماً همه امور مخلوقات در دست با كفايت خداوند مى‌باشد و هر صاحب حياتى به ناچار راه مرا بايد برگزيند.
دو يا سه بار امام (ع) آن را تكرار كرد من مقصود آن حضرت را فهميدم، بغض گلويم را گرفته بود امّا خوددارى كردم و خاموش شدم، فهميدم كه بلا و اندوه به ما روى آورده است. عمّه‌ام زينب آنچه را من شنيدم شنيد ولى او چون زن بود طاقت نياورد و عنان از كف داد، در حالى كه لباسش به زمين كشيده مى‌شد، خدمت امام (ع) رسيد و فرياد برآورد و گفت: واى بر من، اى كاش مرگ زندگى ام را نابود مى‌كرد، امروز مادرم فاطمه، پدرم على و برادرم حسن (ع) از دنيا رفتند. اى جانشين گذشتگان و فريادرس باقى ماندگان!
حسين (ع) نگاهى به خواهرش كرد و فرمود: اى خواهر مبادا شيطان عنان از كف بگيرد. در حالى كه چشمان امام (ع) پر از اشك شده بود خطاب به زينب كرد و فرمود: لَوْ تَرِكَ الْقَطا «٢» لَنامَ. اگر آن پرنده را وا مى‌گذاشتند در لانه خويش مى‌خوابيد.
(كنايه از اين كه چاره‌اى جز مرگ نيست) زينب گفت: واى بر من، آيا تو به ناچارى خود را به مرگ سپردى (و تن به مرگ دادى) اين بيشتر دل مرا آزرده مى‌كند و بر من‌