فيالَيْتَ امّى لَمْ تَلِدْ نى و لم اكُنْ يزيدُ يرانى فى البلادِ اسيرُ «١»
مرا در دمشق به خوارى مى‌برند. گويا برده‌اى از رنگيان هستم كه ياورى ندارد.
در حالى كه در هر مقامى جدّ من رسول خدا (ص) و بزرگ من، امير المؤمنين (ع)، وزير اوست.
اى كاش مادر مرا نزائيده بود و وجود نداشتم و يزيد مرا در شهرها اسير نمى‌ديد.
٣- ٤- جسارت به امام سجاد (ع)
الف) هنگام ورود اسيران كربلا به شام، ابراهيم‌بن طلحةبن عبيداللَّه، از سپاهيان طلحه و زبير در جنگ جمل و از افراد نادان و يا مغرض اين شهر نزد امام سجاد (ع) آمد و خطاب به آن حضرت كه در محمل نشسته و سر مباركش را پوشانده بود گفت: چه كسى پيروز شد؟
امام (ع) فرمود: اگر مى‌خواهى بدانى پيروزى با كيست هنگام فرا رسيدن وقت نماز، اذان و اقامه بگو. «٢» دكتر شهيدى، مورّخ معاصر در اين باره مى‌نويسد:
از گفته پسر طلحه يك نكته روشن مى‌شود و آن اينكه بعضى بزرگزادگان مهاجر و اشراف قريش هيچگاه مسلمانى را چنانكه بايد نشناخته بودند و اگر پدران آنان در جنگ‌هاى زمان پيامبر (ص) از خودگذشتگى نشان داده‌اند، شايد براى آن بود كه درِ تازه‌اى براى رسيدن به مال و مقام به روى آنان گشوده شد و اگر آنان به راستى براى خدا كوشيدند، بارى فرزندان بدان درجه از ايمان نرسيدند، وگرنه چگونه ممكن است نبرد جمل و يا فتح مكه و حادثه كربلا و شهادت امام حسين (ع) را به حساب پيروزى بنى هاشم و بنى اميه گذاشت. و چگونه اين مهاجرزاده با آنكه از تيره بنى اميه نيست شادمان است كه برعكس نبرد بدر، در نبرد يوم الطف امويان بر هاشميان كه پدر او در نبرد با آنان كشته شد، پيروز گشته‌اند و على‌بن‌الحسين (ع) پاسخ او را مى‌دهد كه جدال بر سر بانگ تكبير و اذان مسلمانى و اقرار به يگانگى خداست نه بر سر رياست هاشم يا اميه. «٣»
ب) يكى ديگر از افراد بى‌خبر و ناآگاه كه به امام سجاد (ع) و ساير اسرا توهين‌