اسيران و جانبازان كربلا ١٩١ ضميمه: خلاصه‌اى از زندگى ديگر زنان نقش آفرين نهضت عاشورا
وَ سَبَيْنا نِسْاءَ هُمْ سَبْىَ تُرْكٍ وَ نَطَحْناهُمْ اىَّ نِطاحٍ «١»
خاك و سنگريزه بر دهان گوينده اين شعر باد! آيا به كشتن مردمى كه خداوند آنان را پاك گردانيده و هرگونه پليدى را از آنها دور ساخته است افتخار مى‌كنيد؟! پس هرچه مى‌توانى خشم بگير و چونان پدرت همانند سگ بر روى دو دست بنشين درانتظار سرنوشت شوم خود باش. بدانيد براى هركس آن چيزى است كه خود كسب مى‌كند و از پيش مى‌فرستد. شما نسبت به ما حسد ورزيديد، واى بر شما به خاطر آنچه خداوند ما را بر شما فضيلت بخشيده است.
فَما ذَنْبُنا انْ جاشَ دَهْرُ بُحُوُرِنا وِ بَحْرُكَ ساجٌ مايُوارى الدُّعامِصا»
اين فضيلتى است كه خداوند بر هر كس بخواهد مى‌بخشد و خداوند داراى بخشش هايى بزرگ است و هر كس را كه خداوند نور نبخشد، بر او نورى نخواهد بود.
با اين سخنان فرياد گريه و زارى مردم بلند شد و گفتند: بس است كه دختر پاكان كه قلب‌هاى ما را آتش زدى و دل‌هاى ما را كباب كردى؛ و آن حضرت ساكت شد. «٣»
هنگامى كه اسرار را وارد دربار يزيد كردند فاطمه خطاب به يزيد كرد و گفت: اى يزيد! دختران پيامبر كجا، اسارت كجا؟ يزيد گفت: اى برادرزاده، من هم به اين كار راضى نبودم.
مردمى كه در آنجا حضور داشتند جملگى گريستند. اهل خانه يزيد هم گريه كردند به طورى كه صداى گريه شان بلند شد. «٤» وى همچنين مى‌گويد: چون ما را به كاخ يزيد بردند، در مقابل او نشستيم دلش به حال ما سوخت، مردى سرخ رو از مردم شام برخاست و گفت: اى يزيد اين دختر را به من ببخش (مقصودش من بودم) و من هم دخترى زيبا