سرايى به من گفت: تو كيستى؟ گفتم: من بشيربن حذلم هستم و على‌بن الحسين كه اينك همراه خانواده أبى عبداللَّه (ع) در فلان جا فرود آمده مرا فرستاده است [تا به شما خبر دهم.]
بشير گويد: مردم مرا رها كردند و با شتاب نزد امام سجاد (ع) و عمّه‌ها و خواهرانش رفتند. «١»
٢- ٥- خطبه‌ى امام سجاد (ع) هنگام استقبال مردم مدينه از ايشان‌
امام سجاد در حالى كه دستمالى در دست داشت و با آن اشكش را پاك مى‌كرد از خيمه بيرون آمد يكى از خادمان نيز پس از وى بيرون آمد و صندلى‌اى گذاشت تا بر آن بنشيند. امام بى‌اختيار اشك مى‌ريخت؛ و صداى شيون و زارى مردم بلند شد.
زنان و كنيزان نوحه سر دادند و مردم از همه سو به او تسليت مى‌گفتند. جايگاه يكپارچه شيون شد. امام سجاد با دست اشاره كرد و از مردم خواست كه آرام باشند.
جمعيت بلافاصله ساكت شد و آن حضرت چنين فرمود:
الحمدللَّه رب العالمين، الرحمن الرحيم، مالك يوم الدين، سپاس خدايى را كه پروردگار همه عالميان است، خدايى كه دور است و در جوف آسمان‌ها جاى دارد و نزديك است و نَجواها را مى‌شنود. او را مى‌ستايم بر فجايع بزرگ روزگار و دردناك مصايب؛ مصايبى كه اشك‌ها را جارى مى‌سازد؛ سينه‌ها را تنگ مى‌گرداند و بر آنها سنگينى مى‌كند و جان مردم را مى‌ستاند.
اى مردم خداى بزرگ ما را به مصايبى بزرگ گرفتار ساخت و در اسلام شكافى بزرگ افتاد.
ابى عبداللَّه و خاندانش كشته شدند و زن و فرزندش به اسارت رفتند و سرش را بر سر نيزه ميان شهرها گرداندند. آيا كدام ماتمى به پاى اين ماتم مى‌رسد؟
اى مردم! كدام يك از شما پس از كشته شدن حسين مى‌تواند كه شادمانى كند؟ يا كدامين چشمى مى‌تواند كه از ريختن اشك خوددارى ورزد؟ آسمان‌هاى هفتگانه، امواج دريا، ستون‌هاى آسمان، جاى جاى اين زمين پهناور، شاخه‌هاى درختان، ماهيان قعر دريا، فرشتگان مقرب خدا و همه اهل آسمان‌ها بر او گريستند. كدام قلبى است كه در قتل او نشكند، يا كدام‌