اسيران و جانبازان كربلا
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ٧٣
بنشيند) به خدا قسم حضرت يعقوب در حادثهاى بس كمتر و واقعهاى ناچيزتر از آنچه من ديدم [مبتلا شد و] به پروردگار متعال شكايت نمود و گفت: «يا أَسَفى على يوسف» «١»
اى دريغ بر فراق يوسفم. با اينكه ايشان تنها يك فرزندش ناپديد شده بود.
ولى من مىديدم كه پدرم و جماعتى از اهل بيتم را سر مىبريدند. «٢»
گريه امام سجاد (ع) بر واقعه كربلا، جدا از تأثّر روحى، يك مبارزه سياسى بود.
آنان كه از علّت گريه امام (ع) آگاه بودند حادثه كربلا و ستمگرى خاندان اموى در خاطرهايشان تجديد مىشد. افرادى هم كه علّت آن را نمىدانستند با گريه آن بزرگوار از سبب آن آگاه شد و حماسهى عاشورا براى هميشه زنده نگه داشته مىشد.
٥- ٢- تهيّه غذا براى عزاداران پدر
سوگوارى بر مصائب كربلا، آن چنان از اهميّت بالايى برخوردار است كه امام چهارم (ع) نه تنها خود از عزاداران اين مصيبت بوده و ديگران را به آن دعوت مىكند بلكه خوراك ماتمدارى زنان بنى هاشم را نيز تدارك مىبيند. «٣»
٦- ٢- به دست كردن انگشتر مخصوص
اين جمله بر انگشتر امام سجّاد (ع) حكّ شده بود: «خَزِىَ وشَقى قاتل الحسين بن على (ع).» «٤»
«قاتل حسينبن على، خوار و بدبخت شد.»
آن بزرگوار با اين روش بر زنده نگه داشتن حماسهى عاشورا و ايجاد نفرت نسبت به ظالمان به خاندان پيامبر (ص) اقدام مىكند.