غسّاله و بدن نيلگون رقيّه (س):
زن غسّاله، مشغول غسل دادن كودك امام حسين (ع) بود. ولى ناگهان دست از كار كشيد. رو به زينب (س) كرد و گفت: اى بانوى بزرگوار! تو از حال اين كودك آگاهى. او بر اثر كدام بيمارى از دنيا رفته است؟ زينب (س) فرمود: چرا چنين سؤالى را مى‌پرسى؟ مگر در بدن او جراحتى ديده مى‌شود؟ گفت: تمام اندام اين دختر كبود است. اين كبودى، علامت كسالت مخصوصى مى‌باشد. زينب (س) با چشمان گريان فرمود: اى زن غسّاله! اين كودك هيچ گونه مريضى نداشت. اين لكّه‌هاى كبود و پوست نيلگون، اثر تازيانه‌ى دشمن است كه در راه كوفه و شام به او مى‌زدند. «١»
بى‌قرارى ام كلثوم در شب دفن رقيّه (س):
در شب دفن دختر كوچك امام حسين (ع)، ام كلثوم آرام و قرار نداشت. با ناله و ندبه به دور خرابه مى‌گرديد. هرچه او را تسلّى مى‌دادند آرام نمى‌شد. از علّت اين بى‌قرارى پرسيدند. گفت: شب گذشته، اين مظلومه، در سينه‌ى من بود. چون بيدار شدم ديدم كه به شدّت گريه مى‌كند و آرام نمى‌گيرد. از سببش پرسيدم. گفت: عمّه جان! آيا در شهر مانند من كسى يتيم و اسير مى‌باشد؟ عمّه جان! مگر اينها ما را مسلمان نمى‌دانند.
به چه جهت به ما آب و نان نمى‌دهند و از آن مضايقه مى‌كنند؟ اين مصيبت مرا به گريه آورده و طاقت خوابيدن را ندارم. «٢»
اسيران و جانبازان كربلا ١٦٧ اقدامات حضرت سكينه در طول اسارت و پس از آن: ..... ص : ١٦٦

به ياد رقيّه (س) در مدينه:
هنگامى كه حضرت زينب (س) با همراهان به مدينه بازگشتند؛ زن‌هاى مدينه براى عرض تسليت، به حضور زينب (س) آمدند. زينب (س) حوادث جانسوز كربلا، كوفه و شام را براى آنها بيان مى‌كرد و آنها مى‌گريستند؛ تا اينكه به ياد رقيه (س) افتاد و فرمود: اما مصيبت وفات رقيه (س) در خرابه‌ى شام كمرم را خم و مويم را سفيد كرد.