حبيب پيامبر (ص)، اى پسر مكه و منى، اى پسر فاطمه زهرا (س)، اى پسر على مرتضى، آه، آه، ... در همين حال بيهوش شد و به زمين افتاد. «١»
٢- ٥- ورود حضرت زينب عليه السّلام به مدينه‌
هنگامى كه كاروان حسينى از شام برگشتند وارد مدينه شدند. فاطمه دختر اميرالمؤمنين (ع) به خواهرش زينب (س) گفت: چون اين مرد (نعمان‌بن بشير) در حق ما احسان كرد خوب است به او صله‌اى بدهيم، آيا چيزى دارى تا به عنوان صله به او بدهيم؟
زينب در پاسخ گفت: سوگند به خدا جز زيور خود چيز ديگرى نداريم، آنگاه دست‌بند و بازو بند خود را درآورده براى نعمان‌بن بشير فرستادند و از او عذرخواهى كرد. نعمان‌بن بشير تمام آنها را پس داد و گفت: اگر من آنچه انجام دادم براى دنيا بود البتّه اين پاداش براى من بس بود و از آن خشنود مى‌شدم ولو كمتر از اين بود باز هم راضى مى‌شدم؛ اما سوگند به خدا هرچه انجام دادم براى رضاى خدا و جهت خويشاوندى و نزديكى شما با پيامبر (ص) بوده است. «٢»
٣- ٥- حاضر شدگان در كنار قبر پيغمبر و گفت و گو با آن حضرت‌
وقتى كه كاروان وارد مدينه شدند، زينب به طرف مسجد پيغمبر (ص) رفت وقتى به در مسجد رسيد در جانب در را گرفت، فرياد زد: يا جدَّاه انّى‌ ناعِيَةٌ الَيْكَ اخىِ الْحُسين عليه السّلام. اى جدِّ من، من خبر مرگ برادرم حسين (ع) را آورده‌ام! آنگاه پيوسته آن مخدّره گريه مى‌كرد و اشك چشمش جارى بود. هرگاه به امام سجاد نگاه مى‌كرد، اندوه او تازه مى‌شد و غصّه‌اش زياد مى‌شد. «٣»
بنا به نقل برخى از مورّخين، حضرت زينب در آستانه ورود به شهر مدينه و كنار