مى‌كند: ابن زياد مرا براى تعمير دارالاماره كوفه خواسته بود، من در آنجا مشغول گچ كارى بودم ناگهان صداى شيون از شهر كوفه شنيده شد، خدمت كارى كه از ما پذيرايى مى‌كرد پرسيدم چه خبر است كه در كوفه جنجال به پا است؟ گفت: سر يك خارجى را وارد كردند كه بريزيد شوريده بود. گفتم: اين شورشگر چه كسى است؟
گفت: حسين‌بن‌على (ع) صبر كردم تا آن خدمتكار رفت، چنان مشت بر صورتم كوبيدم كه ترسيدم چشمم از كار بيفتد! دستانم را شستم، از پشت قصر بيرون رفتم تا اين كه خود را به ميدان كوفه رساندم، در آنجا ايستادم، مردم در انتظار اسيران و سرها بودند كه نزديك چهل هودج بر چهل شتر بود، در ميان آنها زنان و فرزندان فاطمه بودند، امام چهارم (ع) بر شتر بى‌جهاز سوار بود و خون از پاهايش فوّاره مى‌زد و با اين حال مى‌گريست و مى‌فرمود: ....
در اين ميان شيون برخاست ديدم سرها را آوردند، سر حسين (ع) جلوى آنها بود و آن سر نورانى و مانند ماه بود، از همه مردم به پيامبر (ص) شبيه‌تر بود، ريشش خضاب شده، چهره‌اش چون قرص ماه تابنده بود، باد محاسنش را به چپ و راست مى‌برد. چشم زينب (س) چون به سر برادر افتاد، پيشانى به چوبه محمل زد و ما به چشم خود ديديم كه خون از زير روپوشش بيرون ريخت و با سوز دل به آن سر بريده خطاب كرد و گفت:
يا هِلالًا لَمَّااسْتَتَمِّ كَمالًا غالَهُ خَسْفُهُ فَأَبْدا غُرُوباً
ما تَوَهَمْتُ يا شَقيقَ فُؤادى‌ كانَ هذا مُقَدَّراً مَكْتُوباً
يا أَخى فاطِمَ الصَّغيرَةِ كَلِّمْها فَقَدْ كادَ قَلْبُها انْ يَذُوباً
يا أَخى قَلْبُكَ الشَّفيقُ عَلَيْنا مالَهُ قَدْقَسى وَ صارَ صَليباً
يا أَخى لَوْتَرى‌ عَلِيّاً لَدَى الْأَسْرِ مَعَ الْيُتْمِ لا يُطيقُ وُجُوباً
كُلَّما اوْجَعُوهُ بِالضَّرْبِ نادا كَ بِذُلٍّ يَغيضُ دَمْعاً سَكُوباً
يا أَخى ضَمِّهِ الَيْكَ وَ قرِّبْهُ وَسَكِّنْ فُؤادَهُ الْمَرْعُوباً