عمّه‌اش زينب نزد آن بزرگوار آمد و گفت: «اى پسر زياد: همان مقدار كه خون ما ريخته‌اى برايت كافى است.» سپس دست به گردن على‌بن الحسين (ع) انداخته فرمود: به خدا سوگند دست از او بر نمى‌دارم كه اگر او را كشتى مرا هم با او بكشى.
ابن زياد به آن دو نگاه كرد و گفت: شگفتا از رحم و خويشاوندى! من اين زن را چنين مى‌بينم كه دوست دارد با او كشته شود او را رها كنيد. همان بيمارى كه دارد او را بس است. سپس از قصر بيرون رفت و در بالاى منبر شروع به خطابه كرد. «١»
٣- ٢- دفاع امام سجاد (ع) از حضرت زينب (س)
وقتى عبيداللَّه بن زياد به حضرت زينب توهين كرد امام سحاد (ع) برآشفت و فرمود:
چقدر عمّه‌ام را هتك حرمت مى‌كنى و به كسانى كه او را نمى‌شناسند معرفى مى‌كنى؟
ابن زياد از اين سخن خشمگين شد و فرمان داد تا گردن امام (ع) را بزنند. ولى زينب (ع) نزد امام (ع) آمد و گفت: اى ابن زياد مى‌خواهى بار ديگر مرا عزادار كنى؟ در اين حال ابن زياد از تصميم خود منصرف شد. «٢»
٤- ٢- خطاب امام سجاد (ع) به حضرت زينب (س)
حضرت زينب (س) پس از ايراد خطبه‌ى آتشين خود در كوفه شعر «ماذا تقولون اذ قال النبى لكم» «٣»
را قرائت كرد. امام سجاد (ع) خطاب به او فرمود:
«يا عمّتى اسْكُتى ففى الباقين من الماضين اعتبار و انتِ بحمداللَّه عالمةٌ غيرمعلَّمةُ، فَهِمَةٌ غيرَمُفَهّمة.» «٤»
عمّه جان! خاموش باش! باقى ماندگان بايد از گذشتگان عبرت بگيرند. تو بحمداللَّه آگاهى‌