آنگاه آنچه كه بود همه را به يغما بردند تا اينكه روپوش ما را هم گرفتند. «١»
برخى از مورّخين نوشته‌اند: هنگامى كه امام (ع) به شهادت رسيد زنان از خيمه‌ها بيرون دويدند صداى گريه و ناله سر دادند. فاطمه بنت الحسين نيز گريه كرد و گفت: وا ابتاه، وا غربتاه، وا ضيعتاه بعدك يا ابا عبداللَّه. «٢»
خطبه بانو فاطمه، دختر امام حسين (ع):
راوى گويد: پس از آن كه فاطمه صغرى همراه اسيران كربلا به كوفه وارد شد، اين خطابه را ايراد كرد:
خداى را سپاس مى‌گويم به شمار سنگريزه‌هاى دشت و بيابان و به وزن آنچه ميان خاك تا افلاك است. او را سپاس مى‌گويم و به او ايمان مى‌آورم و بر او توكل مى‌كنم.
اشْهَدُ ان لا اله الا اللَّه وَحْدَهُ لا شَريكَ لَه وَ ان مُحَمّداً عَبده وَ رَسُولُه. و گواهى مى‌دهم بر اين كه فرزندان پيامبر بى آن كه مكرى انديشيده يا خونى ريخته باشند، بر ساحل فرات كشته شده‌اند.
خدايا به تو پناه مى‌برم از اينكه بر تو دروغى ببندم و يا برخلاف آنچه بر پيامبرت فروفرستاده‌اى، سخنى بگويم. تو بر محمد وحى كردى كه براى جانشين خود، على‌بن ابى طالب، از مردم پيمان بگيرد. اما مردم حق او را پامال كردند و او را بدون گناه كشتند- همان طور كه ديروز فرزندش را كشتند- در خانه‌اى از خانه‌هاى خداوند (مساجد) كه در آن گروهى از مردم كه به زبان مسلمانند حضور داشتند؛ خداوند هلاكشان كند! نه در دوران زندگى و نه هنگام مرگ هيچ ستمى را از او دفع نكردند، تا آن كه او را نزد خود بردى، در حالى كه مناقبى پسنديده داشت. نرم‌خو بود و فضايلش بر همه آشكار بود. راه و روش او بر همگان شناخته بود. در راه تو از سرزنش هيچ سرزنش كننده‌اى و يا سركوفت هيچ سركوفت زننده‌اى نهراسيد.
پروردگارا تو خود، در كودكى او را هدايت كردى و در بزرگى فضايلش را ستودى. او پيوسته مصلحت (دين) تو و پيامبرت را مى‌خواست. تا آن كه او را نزد خويش فراخواندى، در حالى كه پارسا و از حرص و آزبرى بود، راغب به آخرت بود، و در راه تو مجاهدت كرد. تو از او خشنود شدى و او