اى چشم بكوش و از اشك پر شو. كيست پس از من بر اين شهيدان بگريد.
جماعتى كه مرگ آنها را مى‌كشاند؛ چنان كه خدا مقدّر كرده است تا وعده او راست گردد.
امام (ع) فرمود: يا اخْتاه الْمَقْضِىُّ هُوَ كائِنٌ. «١»
آن چه خدا خواهد همان خواهد شد.
زينب (س) چون اين سخن از برادر شنيد يقين كرد كه بلا نازل شد، اشك از چشمانش سرازير شد منتهى خودش را كنترل كرد تا مبادا اهل بيت (ع) متوج
اسيران و جانبازان كربلا ١٠٥ ١٦ - ٢ - عبادت زينب ..... ص : ١٠٥
ّه شوند. «٢»
٢- در كربلا
درخشان‌ترين دوران زندگى حضرت زينب (س) حضور مؤثرش در كربلا همراه برادرش در تمامى صحنه‌ها مى‌باشد.
١- ٢- مشاهده هجوم دشمن و خبر دادن به امام حسين (ع)
غروب روز نهم محرّم سال ٦١ هجرى بعد از نماز عصر بود، لشكريان يزيد به فرمان ابن سعد به طرف خيام امام حسين (ع) يورش آوردند، امام (ع) در آن هنگام در جلوى خيمه با تكيه بر شمشير سرش را روى زانو گذاشته لحظه‌اى به خواب رفته بود. زينب (س) با شنيدن صداى لشكر خود را به برادر رسانيد و خطاب به او گفت: اى برادر آيا صداى لشكريان را مى‌شنوى كه نزديك شده‌اند؟ امام (ع) سرش را بلند كرد و فرمود: خواهرم اكنون پيامبر (ص) را در خواب ديدم و به من فرمود: تو به همين زودى به سوى ما خواهى آمد، زينب به صورتش زد و گفت: اى واى بر من، امام (ع) فرمود: واى بر تو نيست اى خواهر، خداوند رحمتش را نصيب تو گرداند!
٢- ٢- گفت و گو با امام حسين (ع) در شب عاشورا
امام سجّاد (ع) مى‌فرمايد: شبى كه در پگاه آن پدرم كشته شد، نشسته بودم.