سخن مى‌گفت. يزيد به امام (ع) اعتراض كرد كه چرا هنگام سخن گفتن من در دست خود تسبيح دارى. امام (ع) به سيره جدّش پيامبر (ص) درباره تسبيح خداوند متعال اشاره كرد و يزيد از تصميم خود منصرف شد. «١» ابن شهر آشوب به نقل از مدائنى مى‌گويد: با آشكار شدن انتساب امام سجاد (ع) به پيامبر (ص) [براى مردم‌] يزيد به جلّادش گفت: على‌بن‌الحسين را به باغ ببر و بكش و همانجا دفنش كن.
جلّاد، امام (ع) را به باغ برد و مشغول كندن قبر شد. امام (ع) نيز نماز مى‌گزارد و عبادت مى‌كرد. وقتى مى‌خواست امام (ع) را بكشد دستى از هوا به او ضربه زد و جلّاد با صورت به زمين افتاد. فرياد زد و بى‌هوش شد. خالدبن يزيد، جلّاد را ديد كه چيزى از صورتش باقى نمانده بود. او، اين ماجرا را نزد پدرش تعريف كرد و يزيد دستور داد جلّاد را در قبر بگذارند و رويش، خاك بريزند. در حال حاضر [زمان ابن شهر آشوب‌] مكانى كه امام چهارم (ع) در آنجا حبس شده بود و [نماز مى‌خواند] به مسجد تبديل گشته است. «٢»
٨- ٤- گفتگوى امام سجّاد (ع) با يزيد
سر مبارك امام حسين (ع) را به مجلس يزيد آورده «٣» و به زمين نهادند. يزيد از حضرت زينب (س) خواست تا سخن بگويد ولى او امام سجاد (ع) را به عنوان سخنگوى اهل بيت (ع) معرفى كرد. امام چهارم (ع) نيز اين اشعار را خواند:
لا تَطْمَعُوا انْ تُهينُونَا فَنُكْرِمَكُمْ وَ انْ نكُفَّ الاذى‌ عنكُم وتُؤْذُونا