النار.» «خدايا! گرمى آهن را به او بچشان! پروردگارا! حرارت آتش را به او بچشان!»
چون به كوفه باز گشتم مختار خروج كرد و بر كوفه مسلّط شده بود. من با او دوست بودم. بدين رو سوار مركب شدم تا به ديدنش بروم. در راه به هم رسيديم.
وى نيز مركبى سوار شد و با هم به كُناسه «١» رفتيم. مختار منتظر آمدن حرمله بود.
وقتى او را آوردند گفت: الحمداللَّه كه خدا مرا بر تو مستولى گردانيد. سپس به جلّادان فرمان داد تا دو دست و دو پاى او را قطع كنند. آنگاه گفت: النار، النار. پس پشته‌اى هيزم آوردند و آتش زدند و او را در آن انداختند تا سوخت. من گفتم: سبحان‌اللَّه، سبحان‌اللَّه. مختار گفت: چرا تسبيح گفتى؟ گفتم: در محضر على‌بن الحسين (ع) بودم.
آن حضرت از من درباره‌ى حرمله پرسيد. گفتم: او در كوفه و زنده است. دست‌هاى مباركش را بالا گرفت و فرمود: «اللهمّ اذِقْهُ حَرَّ الحديد. اللهمّ اذِقْهُ حَرَّ النار.» مختار گفت:
اللَّه، اللَّه.
آيا تو اين جمله را از على‌بن الحسين (ع) شنيدى گفتم: به خدا شنيدم كه اين مطلب را مى‌گفت: مختار دو ركعت نماز و سجده‌ى طولانى به جاى آورد سپس به راه افتاد تا به خانه‌ام رسيديم. به او گفتم اگر مى‌خواهى به تو اكرام كنم. گفت: اى منهال! به من خبر دادى كه على‌بن الحسين (ع) سه دعا كرد و خداوند متعال آن را به دست من اجابت فرمود. اكنون مى‌خواهى نزدت غذا بخورم. اين روز، روزه‌ى شكر است.
زيرا خداوند مرا به انجام اين كار موفّق گردانيد. «٢»
مختار سر عبيداللَّه‌بن زياد را توسط يكى از ياران خود به مدينه نزد امام چهارم (ع) فرستاد و به او گفت: بر در خانه‌ى امام بايست. هرگاه ديدى مردم داخل شدند بدان كه سفره‌ى غذايش پهن شده است. در اين حال نزد او برو. فرستاده‌ى مختار در خانه‌ى امام (ع) منتظر ماند. و چون مردم وارد منزل شدند با صداى بلند فرياد زد: