سوى يزيد فرستاد و پس از آن غل و زنجير به گردن على‌بن الحسين (ع) نهاد و با مُجْفِربن‌ثعلبه عائذى و شمربن ذى‌الجوشن اسيران خاندان عصمت و طهارت را روانه‌ى شام كرد. تا به آن گروهى رسيدند كه سر امام را برده بودند. «١» ولى سيّدبن طاووس مى‌نويسد: يزيدبن عبيداللَّه‌بن زياد دستور داد كه سر امام حسين (ع) و سرهاى ياران آن حضرت را همراه زنان و كودكان شام بفرستد. «٢»
١- ٣- امام سجاد (ع) در راه شام‌
امام باقر (ع) از پدر بزرگوارش پرسيد: يزيد چگونه شما را به سوى شام برد؟
امام (ع) پاسخ داد: مرا بر شترى لنگ و برهنه و زنان را پشت سر من بر روى استرهاى برهنه و بدون پالان سوار كردند. سر مقدس پدرم حسين (ع) هم بالاى نيزه مقابلم بود و دشمن با نيزه ما را محاصره كرده بود و هرگاه يكى از ما مى‌گريست با نيزه بر سر او مى‌زدند تا آنكه وارد شام شديم. «٣»
٢- ٣- منزلگاههاى كوفه تا شام‌
اگرچه به قول شيخ مفيد (ره)، امام سجاد (ع) در راه كوفه تا شام با كسى سخن نگفته است؛ «٤» ولى در برخى از مقاتل، ابياتى وجود دارد كه انشاء آن را در توقّفگاهاى بين راه به امام سجاد (ع) نسبت داده‌اند. اين منزل‌ها و اشعارى كه در آن خوانده شده عبارت است از:
الف- دعوات: «٥»
هنگامى كه دشمن مى‌خواست كاروان اهل بيت (ع) را از «دعوات» حركت‌