كرد پيرمرد شامى بود كه نزد آنان آمد و به آنان جسارت كرده امام (ع) فرمود: آيا كتاب خداى عزّوجل را خوانده‌اى؟ گفت: آرى، فرمود: آيا آيه‌ى شريفه «قُلْ لااسْئلُكُمْ عليه اجْراً الّا المودّة فى القُربى» (شورى‌/ ٢٣) را خوانده‌اى گفت: آرى و فرمود: آن «قربى» (نزديكان) ما هستيم. فرمود: آيا آيه‌ى «وآت ذا القربى حقّه» «١»
را در سوره‌ى بنى اسرائيل خوانده‌اى گفت: آرى فرمود: ما همان كسانى هستيم كه خداى عزّوجل به پيامبرش فرموده است كه حقّشان را بدهيد. فرمود: آيا آيه‌ى شريفه‌ى «وَ اعْلَموا انّ ما غَنِمْتُم مِنْ شَى‌ءٍ فَانّ للَّه‌خُمُسَه و للرسول ولذى القربى» «٢»
را خوانده‌اى؟ گفت: آرى.
فرمود: «ذى القربى» (خويشاوندان) ماييم.
امام سجاد (ع) فرمود: آيا آيه‌ى «انّما يُريد اللَّه لِيُذْهِبَ عنكم الرجْسَ اهْلَ البيت وَ يُطَهّركُم تطهيرا» «٣»
را خوانده‌اى؟ گفت: آرى. فرمود: اهل بيت در آيه ماييم. آن كسانى كه به آيه طهارت تخصيص يافته‌ايم. پيرمرد مدّتى ساكت و بر سخنانش پشيمان شد.
سپس سرش را به سوى آسمان بلند و از سخنانش به پيشگاه خداوند متعال توبه كرد و از دشمنان پيامبر (ص) و خاندانش بيزارى جست. «٤» بدين رو امام سجاد (ع) از طريق قرآن جواب مرد شامى را مى‌دهد. اين حركت او هرگونه توطئه مبنى بر ضديّت اسراى كربلا و حسين و يارانش با قرآن را خنثى كرد. زيباتر آنكه امام، مفهوم اهل بيت از ديدگاه قرآن را براى وى و در نتيجه مردم تشريح نمود. و بدين وسيله، اين احتمال را كه در آينده، اهل بيت رسول‌اللَّه (ص) را به گونه‌اى ديگر تفسير كنند نيز كاهش داد. «٥»
ج) امام سجاد (ع) در راه كوفه به شام با كسى سخن نگفت. چون كاروانيان به‌