اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ١٠٩

وَقَدْ رَحَلُوا عَنى أحِبَّةُ خاطِرى‌ فَما احَدٌ مِنْهُمْ عَلى غُرْبَتى حَنَّا
عَسى وَ لَعَلَّ الدَّهْرَ يَجْمَعُ بَيْنَنا وَ تَرْجِعُ أَيَّامُ الْهَنا مِثْلَ ما كُنَّا «١»
پيش از اين كه از ما دور شويد بايستيد تا با ما وداع كنيد. زيرا جسم ما به خاطر شما ناتوان گرديد؛
بدرستى كه زندگيم به باد فنا رفت و الان پهنه زمين براى من مثل زندان است؛
سلام و درود بر شما! چقدر ناگواراست دورى شما! پس اى كاش من پيش از اين مرده بودم؛
همانا سوگوارى مى‌كنم براى غريب دور از وطن، در حالى كه خودم غريبم و دور از سرزمين و خاندان و خانه‌ام؛
زمانى كه خورشيد طلوع مى‌كند ياد شما مى‌كنم، و هنگامى كه غروب مى‌كند به خاطر شما اندوهم تازه مى‌گردد؛
بدرستى خوشى و سرورم با دوستان چقدر گوارا بود، ولى نمى‌دانستم كه اين همراهى ما پايان مى‌پذيرد؛
زمانى بود كه ما حال خوشى داشتيم تا اينكه آن مدت سپرى شد و ما براى اين مصائب خون گريستيم؛
سوگند به خدا كه علاقه‌ام به شما فراوان است، آنقدر چشم انتظارى كشيدم كه ديگر پلكى برايم نمانده؛
سوز و گداز من به دليل جدايى شما بلند شد؛
بدرستى آنانى كه مايه آرامش خاطرم بودند رفتند، پس هيچ يك ازآنان نيست تا بر غربتم ناله سر دهد؛
شايد روزگار دوباره ما را به هم برساند و ما به آن دوران خوشگوار برگرديم؛
١٩- ٢- آخرين سخنان زينب با حسين (ع) در قتلگاه‌
هنگامى كه دشمنان تصميم گرفتند اهل بيت (ع) را حركت بدهند، زينب (س) با