است كه دانش با جانشان آميخته است. ولى مردم آن قدر اصرار كردند تا اين كه يزيد پذيرفت.
آنگاه زين العابدين (ع) منبر رفت و پس از حمد و ثناى خداوند چنان خطبه‌اى خواند كه چشم‌ها از آن گريست و قلب‌ها به تپش افتاد؛ و طى آن فرمود:
اى مردم! شش چيز به ما عطا شده است و با هفت چيز بر ديگران فضيلت يافته‌ايم. آنچه به ما عطا شده، دانش، بردبارى، بخشندگى، فصاحت، شجاعت و محبت در دل‌هاى مؤمنان است، و هفت فضيلتى كه خداوند به ما بخشيده اين است كه پيامبر برگزيده خدا، محمد مصطفى، از ماست. صدّيق و راست‌گوى اين امت [على (ع)] از ماست؛ جعفر طيّار از ماست؛ شير خداو شير رسول او [حمزه‌] از ماست. سرور زنان جهان، زهراى بتول، از ماست؛ دو سبط اين امت [حسن و حسين‌] و سرور جوانان بهشت، از مايند. هر كس مرا مى‌شناسد كه مى‌شناسد و براى آنان كه مرا نمى‌شناسند اصل و نسبم را معرفى مى‌كنم:
منم فرزند مكه و منا «١» منم فرزند زمزم «٢» و صفا «٣»، منم فرزند كسى كه زكات [به نقلى ركن‌] را در رداى خود حمل كرد. منم فرزند بهترين كسى كه ازار و ردا بر تن كرد، منم فرزند بهترين كسى كه با پاى‌افزار و پاى برهنه راه رفت، منم فرزند بهترين كسى كه سعى «٤» و طواف «٥» كرد، منم فرزند كسى كه حج گزارد و تلبيه «٦» گفت، منم فرزند كسى كه با براق «٧» به آسمان رفت، منم فرزند كسى كه از مسجدالحرام به مسجدالاقصى سير داده شد- منزه است آن كه سيرش داد- منم فرزند كسى كه جبرئيل او را به سدرة المنتهى رسانيد.
منم فرزند آن كه نزديك و نزديك‌تر شد، به اندازه طول يك كمان و يا نزديكتر، منم فرزند