هيبت و عظمتى هستند. از بانويى درباره وضعيت‌شان پرسيدم؟ او سرش را به خاطر شرم و حيا پايين انداخت و گفت: من زينب دختر اميرالمؤمنين هستم و اين اسيران و دختران پيامبر (ص)، على (ع) و فاطمه زهرا (س) هستند. آن سر نورانى كه پيشاپيش سرهاى ديگر است سر برادرم حسين (ع) است كه در كربلا او را كشتند، هم چنين اولاد، برادر زاده‌ها و اصحاب او را هم به شهادت رساندند. اينها سرهاى‌شان است، آن جوانى كه سوار بر شتر است على‌بن الحسين زين العابدين است كه امام بعد از پدر خويش است، آن مرد با شنيدن اين سخنان سرش را به سنگ زد و شكست، پيراهن خود را پاره پاره كرد، صورت خود را خراشيد و گفت:
اى خانم كور باشد آن چشمى كه با نظر خيانت بر شما نگاه كند. من محبّ شما هستم و بر من سخت است آنچه كه بر شما وارد شد. «١»
٥- ٢- هلاكت زن خبيثه‌اى در كوفه با نفرين زينب (س)
زنى در كوفه بود به نام امّ هجام. هنگامى كه سر مبارك امام حسين (ع) را از كنار خانه‌اش عبور مى‌دادند، آن زن به سر مطهّر اهانت كرد! زينب (س) به آن زن نفرين كرد كه خانه‌اش بر سر او ويران شود، به ناگه آن خانه فرو ريخت و همه كسانى كه در آن خانه بودند نابود شدند. اين زن خبيثه از زنان خوارج بود. «٢»
٦- ٢- دختر عل
اسيران و جانبازان كربلا ١٢٧ ١ - ٥ - آمدن به كربلا و زيارت قبور شهيدان ..... ص : ١٢٧
ى (ع) در كاخ ابن زياد و احتجاج با او
هنگامى كه سر امام حسين (ع) را همراه با كودكان، خواهران و زنان او نزد ابن زياد بردند، زينب كبرى (س) بدترين پيراهن را به تن داشت، در حالى كه كنيزانش به دور وى حلقه زده بودند به صورت ناشناس وارد مجلس ابن زياد شد و نشست.
عبيداللَّه گفت: اين زن نشسته كيست؟ جوابى نشنيد تا اين كه سه بار تكرار كرد