٥- از شام تا مدينه‌
١- ٥- آمدن به كربلا و زيارت قبور شهيدان‌
پس از حوادثى كه در شام پيش آمد، يزيد و دار و دسته‌اش تصميم گرفتند اهل بيت (ع) را به مدينه بفرستند. اهل بيت (ع) در راه بازگشت از شام به مدينه وقتى به عراق رسيدند به راهنماى خودشان گفتند: ما را از راه كربلا عبور بده و راهنما هم قبول كرد. هنگامى كه چشم حضرت زينب (س) به زمين كربلا افتاد، خطاب به اهالى و ساكنين آن ديار در حالى كه اشك د
اسيران و جانبازان كربلا ١٤٣ ١٣ - ام كلثوم بنت عبدالله جعفر ..... ص : ١٤٢
ر چشمان او حلقه زده بود، چنين گفت:
يا نازِلينَ بِكَرْبَلا هَلْ عِنْدَكُمْ خَبَرٌ بِقَتْلانا وَ ما أَعْلامُها
ما حالُ جُثَّةٍ مَيِّت فى‌ ارْضِكُمْ بَقِيَتْ ثَلاثاً لا يَزارُ مَقامُها
بِاللَّهِ هَلْ وَارَيْتُمُوها فىِ الثَّرا وَهَلْ اسْتَقَرَّتْ فىِ اللُّحُودِ رِمامُها «١»
اى كسانى كه در كربلا هستيد آيا خبر از كشته‌هاى ما داريد و آيا نشانه‌اى از آنها وجود دارد. آن بدنهاى پاك بى‌جان در زمين شما چه شد. همان بدنهايى كه سه روز كسى به سراغ آنها نرفت شما را به خدا سوگند آيا آنها را به خاك سپرديد؟ و آيا استخوانهاى خرد شده آنها در خاك جاى گرفت؟
صاحب الدّمعه گويد: هنگامى كه اهل بيت (ع) به زمين كربلا رسيدند در همان قتلگاه و محل شهادت شهيدان پياده شدند، در آنجا عده‌اى از بنى هاشم و غير بنى هاشم هم بودند كه براى زيارت امام حسين (ع) آمده بودند كه همديگر را در يك زمان ملاقات نمودند، آنگاه همگى شروع كردند به گريه و ناله و به سر و صورت زدن و تا سه روز عزادارى كردند، در همين زمان زنهاى باديه نشين هم به آنها پيوستند.
حضرت زينب (س) در آن جمع حاضر شد دست به گريبان برد و آن را پاره كرد، با فرياد بلند كه دل انسان را به درد مى‌آورد صدا زد: واى برادرم، واى حسينم، اى‌