دهد، على‌بن الحسين (ع) گريست و اين شعر را خواند:
لَيْتَ شعرى هَلْ عاقِلٌ فى الدياجى باتَ من فُجْعَةِ الزمانِ نياجى‌
انا نَجْلُ الامام ما بالَ حَقّى ضائعٌ بَيْنَ عُصْبَة الاعْلاج «١»
«اى كاش مى‌دانسستم شخص خردمندى هس
اسيران و جانبازان كربلا ٥٨ ٨ - ٤ - گفتگوى امام سجاد(ع) با يزيد ..... ص : ٥٦
ت كه در ظلمت‌ها بيتوته كند و از سختى‌هاى زمان زمزمه نمايد؛ من فرزند امام هستم، چرا بين اين گروه كفّار حقّ من ضايع شده است.»
ب- سيبور:
وقتى قافله‌ى آزادگان و اسيران كربلا به «سيبور» رسيدند امام سجّاد (ع) اين اشعار را قرائت كرد:
سادَ العلوج فما تَرْضى بذا العربِ و صار يقدم رأس الأمّةَ الذَّنْب‌
يا لَلرِّجالِ و ما يأتى الزمان به من العجيب الذى ما مثله عجب‌
آل الرسول على الاقْتاب عارية و آل مروان تسرى تحتهم نجب «٢»
افراد پست، مهترى يافتند و دُم، از سر پيشى گرفت. عرب بدين رضا نمى‌دهد!
داد از اين شگفتى‌هاى بى‌مانند كه روزگار پيش مى‌آورد!
خاندان پيامبر، برهنه بر پشت اشتران و خاندن مروان سوار بر اسبهاى گران بها!
ج- بعلبك: «٣»
چون كاروان اسيران كربلا نزديك بعلبك رسيد، اهالى آنجا در حالى كه با خود پرچم‌هايى داشتند براى تماشاى اهل بيت (ع) و به نشانه‌ى شادى تجمّع كردند. امّ كلثوم جمله‌اى گفت كه باعث حزن و اندوه امام سجّاد (ع) گرديد. آنگاه فرمود:
و هو الزمانُ فلا تَفْنِى عجائِبَه مِنَ الكرامِ و ما تَهْدى مصائبه‌