خدا تو را لعنت كند، خاندان پيامبرت را كشتى، فرزندانش را اسير مى‌كنى؟ سوگند به خدا من فكر كردم اينها اسيران روم هستند! يزيد گفت: به خدا تو را نيز به آنها ملحق خواهم كرد، دستور داد تا گردنش را بزنند. «١»
٥- ٤- پاسخ به ياوه گويى فردى در مجلس يزيد
برخى از افراد پست و احمق در مجلس يزيد چنين گفتند: حسين با چند تن از ياران و اهل بيت (ع) خويش (به جنگ ما) آمد. امّا ما آنچنان به آنها يورش برديم كه برخى از آنها به برخى ديگر پناه مى‌بردند! زمان كوتاهى نگذشت كه تمام آنها را كشتيم. زينب (س) فرمود: بگريد بر شما گريه كنندگان، اى دروغ‌گو! به درستى كه بر اثر شمشير برادرم حسين (ع) خانه‌اى در كوفه نمانده مگر اينكه صداى گريه و ناله زنها و مردها در آن خانه بلند شده است! «٢»
٦- ٤- درخواست زينب (س) از يزيد جهت برگزارى مراسم عزاى حسينى‌
حضرت زينب (س) فردى را نزد يزيد فرستاد و تقاضا كرد كه او اجازه بدهد تا براى برادرش حسين (ع) مجلس عزا به پا كند. يزيد ملعون اجازه داد و آنان را در دارالحجاره منزل داد و در آنجا يك هفته به عزادارى پرداختند، هر روز زنان بسيارى نزد ايشان مى‌آمدند، و تحت تأثير قرار مى‌گرفتند، تا آنجا كه نزديك بود مردم در سراى يزيد بريزند و او را بكشند. مروان آگاه شد و گفت: مصلحت نيست اهل بيت حسين (ع) را در اين شهر نگهدارى كنى، برگ سفر بساز و ايشان را روانه به سوى حجاز كن، يزيد هم قبول كرد و آنان را به مدينه روانه كرد. «٣»