ج) عزادارى و زيارت قبر پدر
خاندان رسالت پس از بازگشت از شام سه روز در كربلا عزادارى كردند. وقتى امام سجّاد (ع) فرمود: شترها و محمل‌ها را آماده كنيد، سكينه گريه كنان، بانوان را به وداع با قبر شريف پدر طلبيد. بانوان در اطراف قبر حلقه زدند. سكينه، قبر پدر را در آغوش گرفت و گريه‌ى سختى كرد و چنين مرثيه خواند:
الا يا كربلاء نُودِّعُكَ جسماً بلا كفنٍ ولا غسلٍ دَفينا
الا يا كربلاء نُودِّعُكَ روحاً لأحمد و الوصى مع الأمينا «١»
هان اى كربلا! با تو در مورد پيكرى وداع مى‌كنيم كه بدون غسل و كفن در اين مكان دفن شد.
هان اى كربلا! ما همراه امين خود امام سجاد (ع) با تو در مورد حسين كه روح پيامبر (ص) و روح وصيّش بود وداع مى‌كنيم.
سكينه در مدينه:
چون سكينه به مدينه بازگشت در منزل پدر مظلومش، خانه‌اى كه امام سجاد (ع) هميشه در آن مى‌گريست و شب و روز نمى‌شناخت اقامت گزيد و فريادش لحظه‌اى قطع نگرديد. «٢» او با زنان بنى هاشم لباس سياه پوشيد و مجلس عزا به پا كرد. غذايشان نيز توسط جوانمردان آل عبدالمطلب و امام سجّاد (ع) تهيّه مى‌شد. «٣»
از حضرت سكينه در رثاء پدر شهيدش اشعارى نقل شده كه ترجمه‌ى بخشى از آن چنين است:
١- اى ملامت كننده! او (سكينه) را سرزنش مكن! زيرا اندوهى برّنده بروى وارد شده است. پس، از ديده‌اش اشك‌هاى ريزان همچون باران روان مى‌باشد.