دستور داد كه به زينب بگويد از مدينه خارج شود و هر كجا را مى‌خواهد انتخاب و در همانجا اقامت كند. حضرت زينب در پاسخ فرمود: خدا مى‌داند بر ما چه گذشت، عزيزترين افراد ما كشته شدند، ما را نيز به اسارت در آوردند آنچنان كه بردگان را اسير مى‌كنند و ما را بر شترهاى بى‌جهاز سوار كردند. به خدا سوگند ما از مدينه بيرون نمى‌رويم اگرچه خون ما ريخته شود!
در اين هنگام زينب دختر عقيل به او گفت: اى دختر عمو وعده خداوند راست است. خداوند ما را وارث زمين قرار داده است، هر كجا بخواهيم در آنجا مسكن مى‌گيريم دل شاد باش، چشمت روشن كه خداوند به زودى سزاى ستمگران را خواهد داد؟ آيا سپس از اين همه گرفتارى‌ها خواهى ذليل و خوار شوى؟ به يك منطقه امن برو. سپس زنهاى بنى هاشم اطراف او را گرفتند همه با مهربانى با او سخن گفتند و با او همنوا شدند. «١»
٢- ورود حضرت زينب به مصر
رقيّه بنت عقبةبن نافع فهرى مى‌گويد: هنگامى كه حضرت زينب سلام اللَّه عليها بعد از آن مصيبت وارد مصر شد من هم جزء كسانى بودم كه به استقبالش رفتم.
مسلمةبن‌مخلّه، عبداللَّه‌بن حارث و ابوعمره مزنى هم خدمت آن حضرت آمدند و به وى تعزيت گفتند. گريستند و جمعيّت حاضر همگى گريه كردند. بى‌بى فرمودند:
هذا ما وَعَد الرّحمن و صدق المرسلون، آنگاه زينب (س) را به خانه‌اى در حمراء بردند. در آنجا يازده ماه و پانزده روز اقامت داشت. سپس در همان مكان وفات يافت مردم جنازه‌اش را تشييع كردند و مسلمةبن مخلّد به همراه گروه زيادى از مردم بر آن بدن پاك نماز خواند. آنگاه پيكر شريفش را در حمراء در اتاق كوچكى در كنار اتاق بزرگ طبق سفارش حضرت زينب (س) به خاك سپردند. زمان فوت در شب يكشنبه پانزدهم رجب به سال ٦٢ هجرى قمرى بوده است. «٢»