حضرت سكينه در توقّفگاه «قصر بنى مقاتل» كه سپاه عمربن سعد مشغول استراحت و تهيّه‌ى آب بودند، تنها به سوى درختى رفت و اندكى خوابيد. در اين هنگام، دشمن زبون، كاروان اسيران را حركت داده و سكينه در بيابان جا ماند. درخواستِ هم محملِ او، فاطمه بنت الحسين (ع) از ساربان مبنى بر توقّف كاروان بى‌نتيجه ماند و قافله‌ى اسيران حركت كرد. ولى پس از طىّ مقدارى از مسير و با اصرارِ فاطمه، ساربان، شتر را نگه داشت و سكينه به كاروان ملحق شد. «١»
سكينه در مجلس يزيد:
امام محمد باقر (ع) مى‌فرمايد: چون ذرّيه و اهل بيت امام حسين (ع) را در روز و با وضعى خاصّ به مجلس يزيد بردند، مردم جفاكار شام گفتند: اسيرانى نيكوتر از اينان نديده‌ايم. حضرت سكينه كه ريسمان به كتفش بسته بودند فرمود: ما اسيران خاندان پيامبريم. «٢»
گردانندگان مجلس يزيد، سكينه را جايى نشانده بودند كه سر بريده پدر را نبيند. «٣» ولى وقتى تلاش كرد تا آن را ببيند يزيد با چوب خيزران بر لب و دندان مبارك پدرش مى‌زد.
صداى گريه‌اش بلند شد. به طورى كه زن‌هاى يزيد و دختران معاويه به گريه افتادند.
سرانجام او و خواهرش، فاطمه، بى‌تاب گشته و به عمّه‌ى خود زينب پناه بردند و گفتند:
«يا عمّتاه انّ يزيداً ينكث ثنايا ابينا بقضيبه.» «٤»
«عمّه جان! يزيد با چوب دستى خود دندان‌هاى پيشين پدرمان را مى‌زند.»