در مقتل منسوب به ابى مخنف آمده است: آنچنان ذكر حسين (ع) همه جا را فرا گرفته بود كه يزيد، قرآن را چندين قسمت كرد و به مردم مى‌داد تا قرآن بخوانند و با خواندن آيات قرآن و توجه به آن، ياد امام حسين (ع) و حسينيان را فراموش كنند.
ولى هيچ چيز نمى‌توانست ياد امام حسين (ع) را از ذهن آنها بيرون كند. «١»
١٢- ٤- پيشنهاد امام سجاد (ع) به يزيد
پس از اعتراض امام سجاد (ع) به خطيب دربارى يزيد و اينكه نبايد خشنودى خلق خدا را به خشم آفريدگار بفروشد. يزيد به امام (ع) وعده داد تا پيشنهادهاى او را عملى كند. «٢» امام سجّاد (ع) فرمود:
١- مى‌خواهم يك بار ديگر چهره‌ى مبارك آقا و مولايم حسين (ع) را ببينم. از روى او توشه بردارم و با وى خداحافظى كنم.
٢- آنچه سپاهيان از ما غارت كرده‌اند برگردانده شود.
٣- اگر تصميم به كشتن من گرفته‌اى فردى مطمئن را با اين زنان همراه كن تا آنان را به حرم جدّشان برسانند. يزيد گفت: روى پدرت را هرگز نخواهى ديد. ولى تو را نمى‌كشم و كسى جز تو همراه زنان نخواهد رفت و در مورد سوّم، آنچه از شما برده شد من چندين برابرش را جبران مى‌كنم. امام (ع) فرمود: ما اموال ترا نمى‌خواهيم.
ارزانى خودت باد. من آنچه را سپاهيان تو غارت كرده‌اند مى‌خواهم. زيرا در ميان آنها دوك نخ ريسى فاطمه دختر رسول خدا (ص)، مقنعه، گردن بند و پيراهنش بود.
يزيد دستور داد آنها را برگردانند و خود نيز دويست دينار بر آنها افزود.
امام سجاد (ع) آن دينارها را گرفت و بين فقرا و مستمندان تقسيم كرد. سپس يزيد دستور داد اسيران را به وطن خود مدينه باز گردانند. «٣»
به گفته‌ى برخى از مورّخان، امام سجاد (ع)، سر امام حسين (ع) و ساير شهيدان‌