هم كسى جواب زينب را نداد. «١» در برخى از منابع چنين آمد: در حالى كه اشكهاى عمر سعد بر دو گونه و محاسنش روان بود روى خود را از زينب برگردانيد. «٢»
حضرت زينب (س) در هنگام محاصره شدن امام توسّط لشكريان يزيد اشعار زير را سرود:
مِلْ‌ءُ الْقِفارِ عَلْى‌ابْنِ فاطِمَةِ جُنْدٌ وَ مِلْ‌ءُ قُلُوبِهِمْ ذُحُلَ‌
بِجَحافِلٍ بِالَّطفِّ اوُّلُها وَاخيرُها بِالشَّامِ مُتَّصِلُ «٣»
بيابان بر ضدّ فرزند فاطمه از لشكر پر و دلهايشان مملو از انتقام است!
لشكر انبوهى كه يك سرش در كربلا و سر ديگرش در شام مى‌باشد.
١٠- ٢- وداع امام (ع) و درخواست پيراهن كهنه از زينب و سفارش به زينب درباره زنان و كودكان‌
در ساعت‌هاى آخر روز عاشورا هنگامى كه امام (ع) تنها شد به طرف خيمه آمد و فرياد زد: يا زينب، امّ‌كلثوم، يا فاطمه، يا سكينه، يا فلانه (كه همه را به اسم صدا زد) عليكنّ منى السّلام سپس به خواهرش زينب سفارش زنها و كودكان را نمود. آنگاه فرمود: براى من پيراهن بياور كه آن را زير لباسم قرار دهم تا كسى رغبت نكند آن را از تنم بيرون بياورد؛ سپس زينب براى او لباس تنگ آورده حضرت آن را دور انداخت و فرمود: اين لباس كسى است كه ذليل و خوار شده باشد. آنگاه پيراهن كهنه آورده، آن را پاره كرد و در زير لباسهايش قرار داد سپس تقاضاى زير جامه كرد و آن را هم پاره پاره كرد، پوشيد و آماده جنگ شد. «٤»
١١- ٢- فرياد زينب در روز عاشورا هنگام مشاهده صحنه دلخراش‌