خود، يعقوب عسقلانى كه از سپاهيان يزيد در كربلا بود به جشن و پايكوبى پرداختند. زريرخزاعى «١» تاجر غريب و مسافر كه به حسب اتّفاق در بازار ايستاده بود علّت اين جشن و سرور را جويا شد. وقتى شنيد اين كاروان از خاندان عصمت و طهارت مى‌باشند لرزيد و دنيا در چشمش تيره و تار گشت. با سرعت خود را به امام سجّاد (ع) رساند و با صداى بلند گريست.
امام (ع) فرمود: اى مرد چرا گريه مى‌كنى؟ مگر نمى‌بينى اهل اين شهر همه در شادى هستند. زرير گفت: من شما را مى‌شناسم. جدّ شما محمّد مصطفى (ص) است و كسى جز شما، شايستگى خلافت را ندارد. امام (ع) فرمود: خداوند به تو خير دهد. گويا شما دوستدار ما هستى. برو به كسى كه سر مقدس حسين (ع) را حمل مى‌كند بگو جلوتر برود تا مردم به آن نگاه كنند و بانوان در معرض تماشا قرار نگيرند. زرير پنجاه مثقال طلا و نقره به نيزه‌دار داد او سر مبارك امام (ع) را از ميان كاروان بيرون برد و مردم از اطراف شترها دور شدند. زرير دوباره نزد امام چهارم (ع) آمد و گفت: اگر لازم است خدمتى ديگر انجام دهم. امام (ع) فرمود: اگر لباس و پارچه‌اى دارى براى اين زنان و كودكان بياور. زرير شتابان رفت و لباس‌هاى زيادى آورد و بانوان از آن لباس‌ها براى پوشش خود استفاده كردند. «٢»
٤- در شام‌
شام (دمشق)، براى ورود اهل بيت (ع) و استفاده‌ى تبليغاتى يزيد بر ضدّ امام حسين (ع) چراغانى و آذين‌بندى شد و مأموران خليفه خاندان عصمت و طهارت را در روز اوّل ماه صفر «٣» و در ميان شادى و هلهله وارد اين شهر كردند. «٤»