امام حسين در شب يكشنبه ٢٨ رجب سال ٦٠ به همراه فرزندان و برادران و برادرزادگان و بيشتر خاندان خود از مدينه به سوى مكه حركت كرد. در زمان حركت كاروان از جمله كسانى كه به آن حضرت سفارش كرد كه اين سفر را ترك نمايد ابن عبّاس بود، وى گفت: «اگر شما ناچار هستى به كوفه بروى، پس اهل و عيال و زنها را با خود مَبَر!» در آن هنگام صداى گريه‌اى به گوش او رسيد كه به او مى‌گويد: اى ابن عباس! پيشنهاد مى‌كنى كه بزرگ و سرور ما خودش به سفر برود و ما را در اينجا بگذارد؟ آيا روزگار براى ما غير از او كسى را گذاشته است؟ نه هرگز! با او زنده هستيم و با او مى‌ميريم. در اين لحظه ابن عباس شديداً گريست. «١» در برخى از منابع چنين آمده كه اين سخن از حضرت زينب (س) بوده است. «٢»
گفتنى است كه علاقه زينب و امام حسين (ع) نسبت به يكديگر حتّى در زمان كودكى هم زبانزد خاص و عام بود، به طورى كه زينب (س) آرام نمى‌گرفت مگر در كنار امام حسين (ع) و اين مطلب را حضرت زهرا (س) به پيامبر (ص) خبر داد. رسول خدا (ص) سخت گريستند و به حضرت زهرا (س) مصيبت اين دو را خبر دادند و يادآور شدند كه اينها در غم و اندوه هم شريك هستند. و نقل مى‌كنند كه امير المؤمنين (ع) در هنگام ازدواج زينب (س) با عبداللَّه جعفر شرط كرد كه اگر زينب خواست همراه برادرش حسين (ع) به مسافرت برود عبداللَّه مانع نشود «٣» و به او اجازه بدهد.
امام حسين (ع) در راه مكّه به كربلا به منزلى رسيدند به نام خزيميّه و در آنجا يك شبانه روز توقّف كردند. صبح آن شب زينب (س) به نزد برادر آمد و گفت: ديشب صداى هاتفى را شنيدم كه مى‌گويد:
أَلا يا عَيْنُ فَاحْتَفِلى بِجَهْدٍ وَ مَنْ يَبْكى‌ عَلَى الشُّهَداءِ بَعْدى‌
عَلى‌ قَوْمٍ تَسُوقُهُمُ الْمَنايا بِمِقْدارٍ الى انْجازِ وَعْدٍ «٤»