اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ٨٤

حكايت ديگرى نيز درباره‌ى خواندن شعر توسط كميت و گريه‌ى امام باقر (ع) و ثواب زياد آن نقل شده كه به علّت اختصار از ذكر آن خوددارى مى‌كنيم. «١»
ج)
يادآورى مصائب كربلا:
عقبةبن بشير اسدى مى‌گويد: امام باقر (ع) به من فرمود: اى بنى اسد! خونى به گردن شما داريم. گفتم: اى ابا جعفر! رحمت خدا بر شما باد! گناه من در اين مورد چيست؟ كدام خون؟ فرمود: كودك امام حسين (ع) را نزد او بردند وى در آغوش پدر بود كه يكى از افراد [طايفه‌ى شما] با پرتاب تيرى او را كشت. امام حسين (ع) دست خود را از خون او پر كرده و بر زمين ريخت. «٢» سپس گفت: خدايا اگر از آسمان يارى خود را از ما دريغ داشته‌اى پس اين خون را سبب خير و نيكى قرار داده و انتقام ما را از اين ستمگران بستان. راوى مى‌گويد: عبداللَّه‌بن عقبه‌ى غنوى با پرتاب تير به سوى ابوبكربن حسين‌بن‌على او را به شهادت رسانده بود. «٣»
ح)
پشتيبانى از مختار:
امام باقر (ع) فرمود: به مختار ناسزا نگوييد، زيرا او كسى است كه قاتلان شهيدان ما را كشت و انتقام خون ما را گرفت و بيوه زنان ما را شوهر داد و در تنگدستى به ما كمك مالى كرد. «٤» امام باقر (ع) در حمايت از مختار و قيام خونين سيّد الشهدا (ع)، ابوالحكم فرزند مختار را در كنار خويش نشاند و مورد نوازش و احترام قرار داد. به سبب تبليغات امويان بر ضدّ مختار، مردم از وى به بدى ياد مى‌كردند. ابوالحكم، نظر امام پنجم (ع) را جويا مى‌شود. آن حضرت مى‌فرمايد: سبحان اللَّه! پدرم به من خبر داد كه به خدا سوگند مهر مادرم از همان پولى بود كه مختار برايش فرستاده بود.