زيرا وقتى فرعون با اطرافيان خود درباره‌ى كشتن حضرت موسى (ع) مشورت كرد آنها جواب منفى دادند، همان گونه كه خداوند متعال فرمود:
«قالوا ارجه و اخاه و ابْعَثْ فى المدائنِ حاشرين» «١»
اين‌كار علّتى دارد، و آن اين كه تنها، فرزندان زنا، انبيا و اولاد آنها را مى‌كشند. آنها فرعون را الگوى خود قرار دادند و اينان تو را. يزيد خاموش شد و فرمان داد تا حضرت را بيرون ببرند. «٢»
در هر حال، امام پنجم (ع)، پس از اسارت، براى زنده نگه داشتن واقعه خونين كربلا تلاش‌هاى زيادى نمود كه در ذيل به برخى از آنها اشاره مى‌شود:
الف)
يادآورى خاطره امام حسين (ع):
انگشتر جدّش، سيّد الشهدا (ع) را به دست مى‌كرد. بر روى انگشتر جمله‌ى «انَّ اللَّهَ بالَغَ امْرُهُ.» نقش بسته بود. «٣»
ب)
بيان ثواب گريه بر امام حسين (ع):
امام باقر (ع) به نقل از امام سجّاد (ع) درباره‌ى ثواب گريه بر امام حسين (ع) فرموده است: هر مؤمنى كه به خاطر شهادت حسين‌بن على (ع) گريه كند تا اشكش بر گونه‌هايش جارى گردد خداوند منّان، غرفه‌اى در بهشت به او مى‌دهد كه مدّت‌ها در آن ساكن گردد. «٤»
روزى، كميت، شاعر دوستدار اهل بيت (ع)، بر امام باقر (ع) وارد شد و عرضه داشت: اشعارى در مدح و مصيبت شما سروده‌ام. آيا اجازه مى‌فرماييد آن را بخوانم. حضرت اجازه دادند و كميت شروع به خواندن اشعار نمود تا آنكه از ديدگان امام باقر (ع) و امام صادق (ع) اشك جارى شد و صداى گريه‌ى كنيزى از پس پرده بلند شد. «٥»