سينه‌اى است كه در ماتم او ننالد يا كدام گوشى است كه خبر اين شكاف افتاده در اسلام را بشنود و كر نشود؟
اى مردم! ما را از شهرها راندند و در بيابان‌ها آواره كردند، چنان كه گويى ما فرزندان ترك و كابليم، بى‌آن كه جرمى مرتكب شده باشيم و يا كارى زشت از ما سر زده باشد، و يا شكافى در اسلام افكنده باشيم. پيشينيان ما از چنين امورى به دور بوده‌اند و اين چيزى جز يك بهتان نيست.
به خدا سوگند، اگر پيامبر (ص) به جاى اين كه اين مردم را به دوستى ما سفارش كند به جنگ با ما تشويق مى‌كرد، رفتا
اسيران و جانبازان كربلا ٧٩ - معرفى اجمالى ..... ص : ٧٩
رشان زشت‌تر از اين نبود. انا للَّه‌و انا اليه راجعون از اين مصيبت بزرگ و دردناك و سنگين و تلخ. ما مزد و پاداش مصايبى را كه ديده‌ايم از خداوند مى‌خواهيم، «انّهُ عَزيزٌ ذوانْتِقامٍ». «١»
٣- ٥- استقبال محمّد حنفيه از امام سجاد (ع)
محمّدبن حنفيه مانند اهالى مدينه به استقبال امام سجاد (ع) و اهل بيت (ع) رفت و چون نگاهش به پرچم‌هاى سياه افتاد از شدّت اندوه بى‌هوش گرديد و از پشت اسب به زمين قرار گرفت. امام سجاد (ع) با حال گريان به بالين عمو آمد و سر او را به دامن گرفت و چون به هوش آمد با آه سوزان و فرياد، سراغ برادرش، حسين (ع) را گرفت. امام سجّاد فرمود: اى عمو جان! من بى‌بابا نزد تو آمده‌ام. مردان ما كشته شدند و زنان ما اسير گشتند اى كاش حاضر بودى تا برادرت را مى‌ديدى كه چگونه يار و ياور مى‌طلبيد، ولى كسى به ياريش نمى‌شتافت. عمو جان! با اينكه همه‌ى حيوانات از آب سيراب شده بودند او را با لب تشنه كشتند. محمّد حنفيه مجدّداً بى‌هوش شد و پس از به هوش آمدن، امام سجاد (ع) جريانات حادثه‌ى كربلا را براى او نقل مى‌كرد و او مى‌گريست. «٢»