خدا، مطلوب هر جوينده و پيروز پيروزمندانه، اين بود نشانه‌هاى جد من على‌بن ابى طالب.
منم فرزند فاطمه زهرا، منم فرزند سرور زنان، منم فرزند پاكيزه بتول، منم فرزند پاره‌تن رسول.
راوى گويد: او همچنان بر شمرد تا آن كه فرياد گريه و شيون مردم بلند شد. يزيد از ترس آن كه مبادا آشوب بپا شود، سخن او را بريد و به مؤذّن فرمان گفتن اذان را داد. على‌بن الحسين نيز ساكت شد. هنگامى كه مؤذن گفت: اللَّه اكبر، حضرت فرمود: بزرگى را تكبير گفتى كه قابل سنجيدن نباشد و با حواس ظاهرى درك نگردد. هيچ چيز از خداوند بزرگتر نيست. چون مؤذن گفت: اشهد ان لا اله الا اللَّه، او فرمود: مو، پوست، گوشت، خون، مغز و استخوانم به يكتايى خداوند گواهى مى‌دهد. هنگامى كه مؤذن گفت: اشهد ان محمداً رسول اللَّه، امام سجاد از روى منبر رو به يزيد كرد و گفت: اى يزيد! آيا اين محمّد جدّ من است يا جد تو؟ اگر گمان برى كه جد توست، دروغ گفته‌اى و اگر بگويى كه جد من است، پس چرا خاندانش را كشتى؟
راوى گويد: چون مؤذن از اذان و اقامه فراغت يافت، يزيد پيش رفت و نماز ظهر را خواند. «١»
١١- ٤- بازتاب خطبه‌ى امام سجاد (ع) در شام‌
پس از خطبه‌ى امام سجّاد (ع)، آنچنان رعب و وحشت بر يزيد چيره شد كه دستور داد سرهاى شهيدان كربلا را جمع كنند و با احترام به قصر بياورند. «٢»
يزيد به حضرت زينب (س) و همراهان اجازه داد براى مصائب امام حسين (ع) عزادارى كنند. اين عزادارى هفت روز طول كشيد و زنان بسيارى در آن شركت مى‌كردند. نزديك بود مردم به قصر يزيد حمله كنند و او را بكشند. مروان كه در آن هنگام در شام بود احساس خطر كرد و به يزيد گفت مصلحت نيست اينان در شام بمانند. هرچه زودتر آنها را به مدينه روانه كن. «٣»