عزيزش را ببيند و يزيد گفت: هرگز آن را نخواهى ديد پارچه‌ى ابريشمى گران قيمت كه بر روى سر بريده‌ى امام (ع) در طشت طلا كشيده شده بود كنار رفت و از سر مقدّس امام حسين (ع) اين جمله شنيده شد:
«السلام عليك يا ولداه السلام عليك يا علىّ.»
«سلام بر تو اى فرزند عزيزم. سلام بر تو اى على.»
امام سجاد (ع) فرياد كشيد و فرمود:
اى پدر! درود و رحمت و بركات خداوند بر تو باد!
اى پدر! مرا در كوچكى يتيم كردى و از نزدم رفتى و بين من و تو جدايى افتاد.
من به سوى حرم جدّم رسول خدا (ص) مى‌روم و تو را به عنوان وديعه به خداوند مى‌سپارم.
صداى شيون و گريه حاضرين بلند شد و يزيد از ترس قيام مردم از جا برخاست و به منزل رفت. «١»
١٠- ٤- خطبه امام سجّاد (ع) در مسجد دمشق‌
نقل است كه يزيد فرمان داد، منبرى آماده كردند و خطيبى را فرستاد تا از حسين و پدرش نزد مردم بد بگويد. او رفت و پس از حمد و ثناى خداوند، آنچه توانست از امام حسين (ع) بد گفت و معاويه و يزيد را ستود.
در اين هنگام على‌بن الحسين، امام سجاد (ع)، فرياد زد: واى بر تو اى گوينده، كه با رضايت آفريده، خشم خداوند را بر خود خريدى، جاى تو دوزخ است. سپس رو به يزيد كرد و فرمود: اى يزيد! به من اجازه بده، بر اين چوب‌ها بالا روم و سخنانى بر زبان آورم كه خدا را خشنود سازد و مجلسيان از آن اجر و پاداش برند. يزيد از دادن اجازه خوددارى كرد، ولى مردم گفتند: يا اميرالمؤمنين اجازه بدهيد به منبر رود تا ببينيم چه مى‌گويد؟ گفت: اگر او منبر رود، تا من و همه آل ابوسفيان را رسوا نكند فرود نمى‌آيد. گفتند: مگر اين جوان چه اندازه چيز بلد است؟ گفت: او از خاندانى‌