آنگاه امام سجاد (ع) چنين ادامه داد: خداى رحمت كند مردى را كه نصيحت مرا بپذيرد و سفارش مرا درباره خدا و درباره رسول او و خاندانش به كار بندد، زيرا كه رسول خدا (ص) براى ما اسوه حسنه است.
سپس مردم دسته جمعى گفتند: اى فرزند رسول خدا (ص) ما همه مطيع و فرمانبرداريم و عهدتان را حفظ مى‌كنيم، شما را حمايت مى‌كنيم و به شما پشت نخواهيم كرد. خدايت رحمت كند، امرتان را بفرماييد كه ما با هر كس با تو در جنگ باشد مى‌جنگيم و با كسى كه تسليم شما باشد در صلحيم و هر كس را كه بر ما و شما ستم كرد قصاص مى‌كنيم.
امام سجاد (ع) فرمود: هيهات! هيهات! اى مردمان فريبكار و حيله‌گر، ديگر به خواهش‌هاى دلتان نخواهيد رسيد. مى‌خواهيد با من نيز همان رفتارى را بكنيد كه پيش از اين با پدرانم كرديد. به پروردگارِ راقصات (شتران را هوار در راه حج)، كه هنوز زخم‌ها بهبود نيافته است.
ديروز پدرم همراه خاندانش كشته شد و هنوز داغ مرگ رسول خدا (ص) و جدم و پدرم و فرزندانش را فراموش نكرده‌ام. رشته كارم گسسته شد. هنوز كام من از آن واقعه تلخ و اندوه آن درون سينه‌ام جارى است، و خواسته من اين است كه «نه با ما باشيد و نه بر عليه ما.
آن گاه اين شعر را خواند:
لا غَرْوَ انْ قُتِل الحسينُ فَشيخُهُ قدكان خيراً من حسينٍ وَاكْرِما
فلا تفرحوا يا اهل الكوفه بالذى اصيِبَ حسينٌ كانَ ذلك اعْظَما
قتيل بِشط النَهْرنَفْسى فِداؤه جَزاءُ الَّذى اراده نارُ جَهَنّمهما «١»
كشته شدن حسين جاى شگفتى ندارد. زيرا پدرش كه از او بهتر بود و با كرامت بود كشته شد.
اى اهل كوفه از آنچه به حسين رسيد شادمان نباشيد زيرا مصيبت او بزرگ‌تر است.
كشته‌ى بر ساحل فرات كه جانم فدايش باد. كيفر آن كس كه او را كشت آتش جهنّم است.
امام سجاد (ع) سپس فرمود:
«ما از شما راضى شديم سر به سر، كه نه با ما باشيد و نه بر ما. نه روزى به نفع ما و روز ديگر بر ضرر ما.» «٢»