اسيران و جانبازان كربلا - مظفری، محمد؛ جمشیدی، سعید - الصفحة ٤٢

تُصَفِّقُونَ علينا كفَّكُمْ فَرَحاً و أنتم فى فِجاجِ الأرضِ تَسْبُونا
أَلَيْسَ جَدّى رسولُ‌اللَّه وَيْلَكُمْ أهْدَى البَريَّةِ مِنْ سُبُلِ المُضلّينا
يا وَقْعةَ الطفِّ قدْ أَوْرَثْتَنى حُزْنا واللَّهُ يَهْتِكُ أستارَ المُسِئِينا «١»
اى امت بد (كردار)! بر خانه‌هايتان باران نبارد؛ اى امتى كه حرمت جدّ ما را در مورد ما رعايت نكرديد! اى در روز قيامت، ما و رسول خدا گرد آييم. شما چه پاسخى به رسول خدا (در رابطه با اين فاجعه) خواهيد داد؟! ما را بر شتران عريان سوار مى‌كنيد و مى‌گردانيد! گويى ما همان كسانى نيستيم كه اساس دين را در ميان شما محكم ساختيم! اى بنى اميّه! از اين مصيبت‌ها كه بر ما وارد آمده آگاهيد ولى پاسخ خواسته‌هاى ما را نمى‌دهيد.
از فرط شادى و شعف كف مى‌زنيد (كه ما اسير شده‌ايم)! و ما را به نقطه‌هاى پراكنده‌اى از گستره‌ى زمين با حالت اسيرى، سوق مى‌دهيد! واى بر شما! آيا جدّ ما رسول خدا مردم دنيا را از گمراهى نجات نداد و به راه راست هدايت نكرد!؟ اى حادثه‌ى كربلا! مرا اندوهگين كردى، خداوند متعال پرده از روى كار بدكاران برخواهد داشت و آنان را رسوا خواهد كرد.
٢- ٢- امام سجاد در قصر دارالاماره‌
پس از گفتگوى عبيداللَّه بن زياد با حضرت زينب (س) و پاسخ دندان شكن عقيله‌ى بنى هاشم، على‌بن حسين (ع) را نزد او آوردند. عبيداللَّه به امام چهارم (ع) گفت: تو كيستى؟ فرمود: على‌بن الحسين (ع). ابن زياد گفت: مگر خدا على‌بن الحسين (ع) را نكشت؟ امام سجاد (ع) فرمود: من برادرى داشتم كه نامش على بود و مردم او را كشتند. ابن زياد گفت: بلكه خدا او را كشت. على‌بن حسين (ع) فرمود:
«اللَّه يَتوفّى الْانْفُسْ حينَ موتِها» (زمر/ ٤٢)
«خداوند، ارواح را به هنگام مرگ قبض مى‌كند.»
ابن زياد خشمگين شد و گفت: تو جرأت پاسخ دادن به من را نيز دارى؟ و هنوز توانايى باز گرداندن سخن من در تو هست؟ او را ببريد و گردن بزنيد.